ඉන්න ඇත්තො

Showing posts with label රට තොට. Show all posts
Showing posts with label රට තොට. Show all posts

4 [116] නීතිය කාටද?

ආසාවන් කියන දෑ ඇති වන්නේ කලින් සැලසුමක් ඇතුව නෙවේ. කානිවල් එකකට ගියාම කතුරු ඔන්චිල්ලාවෙ යන්න ආසාවක් ඇති වෙනව මිසක්, කතුරු ඔන්චිල්ලාවෙ යන්න ආස හිතිල කානිවල් හොයාගෙන යන්නෙ නෑ අපි සාමාන්‍යයෙන්.

උපන් දා ඉඳල මැරෙන තුරාවටම අපි ජීවත් වෙන්නෙ නොයෙකුත් ආසාවන් හින්ද. ඒක එහෙම නෙවෙයි කියල කියන්න පුලුවන් කෙනෙක් නෑ.

එහෙම කියල, ආසාවට කරන හැමදේම හරියි කියල මම කියන්නෙ නෑ. ආසාවක් ඇති උනාම ඒක හරිද, වැරදිද කියල සිය දහස් වාරයක් හිතන්න අපි පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. එහෙම නොවුනොත්, හැමෝටම ඇතිවෙන සියලුම ආසාවන් මුදුන්පත් කරගන්න ගියොත් පාලනයක් නැතිව, වෙන්නෙ මහ විනාසයක්.

ජීවිතේ හැම අවස්ථාවකදිම නැති උනත්, විශේෂ අවස්ථාවන්දි, විශේෂ ස්ථාන වලදිවත් අපිට අපේ ආසාවන් හරිද, වැරදිද කියල පහදල දෙන්න කෙනෙක් ඉන්නවවම්, ඒක කොච්චර වටිනවද? 

මොකද ආසාවන් කියන ඒව ඇති වෙන්නෙ පස් මහ බැලුම් බලල නෙවේ.

ඒත් පොඩි හිතක ඇති වෙච්ච පොඩි හැඟීමක් ජීවිතේ අවුරුදු දෙකක් බරපතළ වැඩ ඇතිව, මහ උළු ගෙයි ලගින්න වෙච්ච එක වරද මොකක් වුනත්, දරුණු වැඩියි කියල මට හිතෙනව. 
ඒක හිතට ගොඩක් වද දෙන නිසාවෙන්ම, මූණු පොතේ ලියපු එක වැකියකින් නොනැවතී, මහන්සිය පැත්තක තියල, දුවන යකඩ යකාගෙ හඬත් එක්ක වචන ටිකකට පණක් දෙන්න හිතුවෙ.

ඇත්තටම සිද්ධිය සිද්ද වුනු දවස මම දන්නෙ නෑ. මට හොයන්න ඕනෙත් නෑ.
සිද්ධියෙ කතා නායිකාව නම් වසර 30ක් බෝම්බ හඬට හුරු වෙච්ච, මර බිය හේතුවෙන් කලා රසවින්දනය යටපත් කළ  ඈයෝ ජීවත් වුණු නැගෙනහිර පළාතෙ ජීවත් වුණු තරුණියක්. 
යුද්ධයේ නිමාවත් එක්ක දකුණ නරඹන්න ආ ගමනකදි සීගිරි කැටපත් පවුර කොණ්ඩ කට්ටකින් පළුදු කළ වරදට වසර දෙකක බරපතළ වැඩ සහිත සිර දඬුවමක හිර කාරියක්.

දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ මේ සම්භන්ධ නීති ප්‍රතිපාදන මම නොදනිමි. එය මට අදාලද නොවන්නකි. 

එහෙත්, ඇය සැලසුම් සහගතව ඒ ක්‍රියාව සිදු කර නොමැති වග යමක් කමක් තේරෙන් ඕනෑම අයෙකුට වටහා ගත හැකිය. නීති සම්පාදනය කර ඇත්තේ මිනිසුන් හික්මවීමට මිස තලා පෙලා, පීඩාවට පත් කිරීමට නොවන වග කා විසිනුත් සිතිය යුතුය.

නීතියේ ප්‍රතිපාදන ඇති තරමටම දඬුවම් කරන්නේ නම් අද අපේ රටත් හික්මුනු මිනිසුන් ඇති රටක් විය යුතුය.

ඈ ලත් දඬුවමින් කම්පාවට පත් ඇගේ මවගේ ඡායාරූපය දුටු මට ඇති වූ ප්‍රශ්ණ වැලකි. මෙය කියවන නුඹට පිළිතුරු දිය නොහැකි බවද සැබෑවකි. එහෙත්, රට කරවන් උන්ට, නීතිය කරවන උන්ට වඩා චින්තන ශක්තියක් නුඹට ඇති බව පමණක් මා දනිමි.
මට මවක්, සහෝදරියක්, බිරිඳක්, දුවක් ඇති බැවින් ගොසිප් අතර ඒ ලිපිය ලඟ නැවතී, ආපසු හැරී බලන්නට සිතක් ඇති වුනි. වරද මෙය නොවුනත්, ඔබේම සහෝදරියක් හෙට දින අසාධාරණයට ලක් වන තුරුම නොසිට මදක් සිතන්න..

ඇය වරදක් කළ බව සැබෑය. නමුත්, ඒ වරද අපේ රටේ පවතින ක්‍රමය තුළ වසර දෙකක්, බරපතළ වඩ ඇතිව සිරගත කිරීමට තරම් වරදක්ද?
  • ආරක්ෂක කැමරා අක්‍රිය කර පුරාවස්තු හොරකම කළ වුන් එක පැයක් ජම්පරය ඇඳ මහ උළුගෙයි බත් කෑවේද?
  • මහා පර්වත දෙපළු කර නිදන් වස්තු සොරා ගත් උන් එක් දිනක් සිර බත් කා ඇත්ද?
  • අහිංසක දැරියන් දූෂණය කර, ඒ වෙනුවෙන් සව්දිය පිරූ උන් අද සිර ගෙවල් වල ඇත්ද?
  • අහිංසක උන්ට මත් කුඩු හුරුකර ඉන් ‍යැපෙන උන් ඒ වෙනුවෙන් දඬුවම් ලබන්නෙහිද?
සීගිරි කැටපත් පවුරේ කොණ්ඩ කට්ටකින් තම නම කෙටූ ඈ කල වරදට නියම කලාවූ දඬුවම් ලියා ඇති පොතේ අන් වැරදි වලට දඬුවම් සඳහන් නොවන්නේද?
එසේත් නැත්නම් ඒ පොත ඇති උන්ට එකක්, නැති උන්ට තව එකක් ලෙස පිටපත් දෙකක් ඇත්තේද?
නීතියේ දෙවඟන මේවා නොදකින්නේ ඇගේ දෑස් බැඳ ඇති නිසාවෙන්ද? 

ඇති උන්ට කිඹුහුමක් ගිය විට පවා හඬ නගන කාන්තා සංවිධාන මා මෙන් ගොසිප් නොකියවනවා වන්නට ඇත. එසේ නොවුනා නම් අද උදය ශ්‍රී වෙනුවෙන් ඔවුන් හඬ නගනු ඇත.

අයුක්තියට කෑ ගහන වන් ෂොට් මේවා නොදකින්නේ උදය ශ්‍රී නැගෙනහිර පළාතේම කර්මාන්තශාලවක සේවය කරන නිසාවෙන් වන්නට ඇත.

සිංහල නොදත්, අතමිට සරු නොවන බැවින් ඈ හට මානව හිමිකම් නැතුවා වන්නට පුලුවන. 

එහෙත්, සුලු වරදක් නිසා සිර ගත වූ අහිංසක ඇය වසර දෙකකට (දින 730කට ) පසුව සමාජගත වන්නේ පුරුදුකාර  සිරකරුවන්ගේ අත්දැකීම සමගින් බව කාටත් අමතක වූවා වන්නට පිළිවන.

කොතනක හෝ වරදක් ඇති බවනම් සහතිකය.

ඒ වරද නිවැරදි කිරීම අපට කළ නොහැකි යැයි නුබට සිතෙනු නොඅනුමානය. එහෙත්, ඊට එරෙහිව කතා කිරීමට නොහැකියාවක් ඇතැයි මා නොසිතමි.

කණ්ඩායමක් හැදෙනුයේ එක් එක් පුද්ගලයා එකතු වීමෙනි. සිදු විය යුත්තේ එක් පොදු පිරිසිදු අරමුණක් තිබීම පමණි.

දුවන ජීවිතේ සුළු මොහොතක ලද විවේකයක පැහැදිළි මනසින් සිතන්න.

හෙට දවසේ ඒ අවස්ථාවට මුහුණ දෙන්නේ ඔබ නොවන බවට සහතිකයක් දීමට කාටත් නොහැකි බව සිත්හි තබාගන්න.

7 [112] ප්‍රවේසම් වෙන්න...

මේක කියන්න හිතුවෙ ඔයාලටත් පරිස්සම් වෙන්න. අද කාලෙ රුපියලත් ගොඩක් වටිනවනෙ. ඒ නිසා හරියට හොරු. එහෙම නැතුව මේ කියන ආයතන එක්ක මගෙ කිසිම පුද්ගලික තරහක් නෑ. අඩුම තරමින් එහි හිමි කරුවත් මා නොදනී. හුදෙක් සියලු දෙනාගේ යහපත් උදෙසා දැනගැනීම පිණිස පමණි.

මේක කුරුණෑගල නගරය ආශ්‍රිතව ඉන්න අයට විශේෂයි. ඒත් කුරුණෑගල හරහා ගමන් යන පිට පළාත් වල අයටත් වැදගත් වෙයි. කුරුණෑගල - කොළඹ පාරෙ තමන්ගෙ රථයට පෙට්‍රල් ගහන අයටයි මේ පණිවිඩය.
 

සාමාන්‍යයෙන් ඉන්ධන පිරවුම්හල් වල ලොකුවට ගහල තියෙන්නෙ "ඉන්ධන පිරවීමට පෙර මීටරය "0" දැයි හොඳින් බලන්න" කියලනෙ.
 

සිද්ධිය මෙහෙමයි.
 

දිනය : 2013-02-21
වේලාව : පස්වරු 8.20ට පමණ
ස්ථානය : කුරුණෑගල - කොළඹ පාරෙ මලියදේව බාලිකාව අසල "යසසිරි" ඉන්ධන පිරවුම්හල. (සිපෙට්කෝ අනුබද්ධ)

අද පස්වරු 8.20ට පමණ මෝටර් රථයට ඉන්ධන පිරවීමට ගිය මම රුපියල් 1000 නෝට්ටුවක් දී 1000ක ඉන්ධන ඉල්ලුව. යන්ත්‍රයේ 1000 සටහන් කල කොලුවා මෝටර් රථයට තෙල් ගහන අතර මම දුරකථනය පරික්ෂා කලා. ඒ අතර එක වරම "මහත්තය සල්ලි දුන්නද?" කියල අහපු කොල්ල, ආපසු "සොරි අමතක උනා" කියන සැනින්, යන්ත්‍රය නතර උනා. 


එහි රුපියල් 1000 සටහන් උනත්, ලීටර් ගණන සඳහන් වී තිබුනේ ලීටර 50 ලෙසින්.
 

දන්නා තරමින් රුපියල් දහසට පෙට්‍රල් ලීටර 50 ගැසිය නොහැකිය.
 
ඒ ගැන ප්‍රශ්ණ කලේ වෙනත් අයෙකුට ඉන්ධන ගහන්න ගිය එක බලෙන් නතර කරමිනි. ඔහුගේ පිළිතුර වුයේ "1000 උඩ තියෙනවනෙ, හරිනෙ" කියන එකයි. වාහනෙන් බැස්ස මම නැවත ඔහුගෙන් ප්‍රශ්ණ කල විට පිරවුම් හලේ වෙනත් අයෙක් විත්, යන්ත්‍රය පරීක්ෂා කලවිට එහි සටහන් වූයේ රුපියල් 531ක ඉන්ධන සැපයූ බවකි. එසේ පරික්ෂා කිරීමට එන විටත් ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ ඔවුන් නිසි පරිදි ඉන්ධන සැපයූ බවයි. ඉන් පසු වහාම ඉතිරි ඉන්ධන සැපයූ ඔවුන් ප්‍රශ්ණය එතනින් වසා දැමීය. ඔවුන්ට එසේ වීමට නිසි පිළිතුරක් නොවීය. බොරු හේතු සියයක් විය.

නමුත් මීට දින කීපයකට පෙර මගේ පියා 1000ක ඉන්ධන ගැසූ විටත් රථයේ එතරම් ඉන්ධන පිරවූ බවක් පෙන්නුම් නොකල බව මට මතකය. ඒත් මේ ඉන්ධන පිරවුම් හලෙන්මය.
ඉන්ධන පිරවීමට පෙර "0" පරික්ෂා කරන අපි, අවසන් වූ පසු මුදල පරික්ෂා කරයි. එසේ නැත්නම් ඔහු විස්වාස කර ගමන අරඹයි. ඉන්ධන පුරවන අතර අපේ කතා, ලොතරැයි මිලදී ගැනීම වැනි දෑ කරයි.
ප්‍රවේසම් වෙන්න...
 

අන් ඉන්ධන පිරවුම්හල් ගැන කීමට නොදනිමි. එහෙත්, කුරුණෑගල - කොළඹ පාරෙ මලියදේව බාලිකාව අසල "යසසිරි" ඉන්ධන පිරවුම්හලෙන් එම සිද්ධිය දෙවතාවක්ම සිදු විය. එය ඔබටත් සිදුවීමට බොහෝ ඉඩ ඇත. 
කුරුණෑගල - කොළඹ පාරෙ මලියදේව බාලිකාව අසල "යසසිරි" ඉන්ධන පිරවුම්හලෙන් ඉන්ධන ලබා ගන්නා විට අන් කිසි දෙයක් නොව, මීටර දෙසම බලා සිටින්න.. නැත්නම් ඔබේ පොකට්ටුවට ඔවුන් තට්ටු කරනවා පමණක් නොව, නොසිතූ පරිදි මග සිටීමටද සිදු විය හැක.
ඉන්ධන පිරවුම්හල් හිමියන්ට සංගම් ඇත. එහෙත් ඉන්ධන ලබා ගන්නන්ට අසාධාරණයක් වූ තැන ඔවුන්ට සංගම් නැත. පිළිසරණක්ද නැත. ඒ නිසා මේ පිළිබඳව ඔබේ මිතුරු-මිතුරියන් දැනුවත් කරන්න.

0 [109] මුහුදු පතුල යට ඉඳලා.....

හැමදාම ලියන දේවල් වලට වඩා ටිකක් වෙනස් දෙයක් ලියන්න අද හිතුන. මගේ අත්දැකීමක් ඔයාල එක්ක බෙදා ගන්නයි මේක ලියන්නෙ..
මම කාලයක් (බොහොම පොඩි කාලයක් - ගියෙනම් දීර්ඝ කාලයක් ඉන්න.. ඒත් එහෙ ඉන්න එක එපා වෙලා ආව මාස 6කින්) මාලදිවයිනේ රැකියාවකට ගිහින් හිටිය. අන්න ඒ කාලෙ මම ගොඩක් අත්දැකීම් ලැබුව. ගොඩාක් දේවල්... මිනිස්සු ගැන, ජීවිතේ ගැන, මිතුරන් ගැන, පරිසරය, මුහුද ඒ වගේ ගොඩක් දේවල්.
ඒ අතරෙ එක දවසක් මට අවස්ථාවක් ලැබුණ මුහුද යට සංචාරය කරන්න.
ලංකාවෙ ඉද්දි මම ගිහින් තිබුණෙ අඩියෙ වීදුරුවක් දාපු බෝට්ටුවක හික්කඩුවෙ කොරල් පර බලන්න විතරයි.. ඒ තමා මුහුද යට දැකල තිබුණ එකම අවස්ථාව.(හැබැහින්)
ඒත් මාලදිවයිනට ගියාම මම ඊට වඩා මුහුදු පතුලේ අසිරිය දැක්ක.. පාට පාට මාලු, විසිතුරු කොරල් පර, ලංකාවෙ සත්තු වත්තෙදිත්, රූපවාහිනියෙනුත් දැකපු දේවල් හැබැහින් දකින්න වාසනාව හිමි උනා මට.
සබ්මැරීනය මතුපිට පෙනුම
මාලදිවයිනට ගිය මුල්ම දවසෙ මම දැනගත්ත මාලදිවයිනේදි ඔක්ෂිජන් ටැංකියක් පිටේ බඳින්නෙ නැතුව, ඇඟේ වතුර ගෑවෙන්නෙ නැතුව, මුහුදු පතුළෙ කිමිදෙන්න අවස්ථාවක් තියෙනව කියල. ඒ වගේම ජීවිතේ කලාතුරකින් යන්න ලැබෙන වාහනේකින් ගමනක් යන්න අවස්ථාවත් තියෙනව කියල .
ඒ මාලදිවයිනේදි ඕනෙම කෙනෙක්ට යන්න පුලුවන් සබ්මැරීනයකින් මුහුදු පතුලෙ කිමිදෙන්න තියෙන අවස්ථාවයි.
මම හිතා ගත්ත කොහොම හරි ඒකෙ යන්න ඕනෙ කියල. පහළ තියෙන ලිපිනයට ගිහින් බලන්නකො.. ඔයාලටත් යන්න පුලුවන්.
මෙතන්ට ගිහින් බලන්න..
මෙතනදි මට එක වරප්‍රසාදයක් හම්බුණා මම මාලදිවයිනේ රාජකාරි බලපත්‍ර ලාභියෙක් වීම නිසා. සාමන්‍ය ගානට වඩා අඩු මිලකට ඒ ගමන යන්න ලැබුණ.
මුහුදු ගුවන් යානය
දින 3ක නිවාඩුවකට මාලේ නගරයට යන්න ලැබුණ. ඉතින් ඔන්න ගමන් යන්න කලින් දවසෙ ඔක්කොම ලෑස්ති කර ගත්ත. ඔක්කොම කියන්නෙ ඉතින් කැමරාවෙ බැටරිය චාජ් වෙන්න ගැහුව. මොකද යන යන තැන හෙවනැල්ල වගේ ගෙනියන එකම දේ ඒකනෙ. කලින් දවසෙ අපේ දූපතේ නවාතැන් ගත්ත මුහුදු ගුවන් යානයක් (night shutdown sea plane) තිබුන නිසා ගමන තිබුනෙ උදෙන්මයි. 
දෝණිය ටාටා එන්ජිමත් එක්ක
ඔන්න ගුවන් යානෙට යන්න දඩි බිඩි ගාල දත් මැදල, මූණ හෝදල ලෑස්ති උනා. (මොකද උදේ ඇහැරුනේ ටිකක් පරක්කු වෙලා) දුවගෙන ගියා ලොබියට. (එතනදි තමයි එදා දවසට යන්න ඉන්න කට්ටිය එකති වෙන්නෙ. එයාලව අපේ හෝටලේ එක් නිළධරියෙක්.නිළධාරිණියක් දෝණියක (ටාට එන්ජිමක් තියෙන බෝට්ටුවක්) අරගෙන යනව මුහුද මැද තියෙන ගුවන් යානෙට.) කට්ටිය ඔක්කොම ලෑස්තියි. අනේ..... මම කැමරාවෙ බැටරිය චාජ් වෙන්න දාල බැටරිය නැතුව කැමරාව අරන් ඇවිත් කියල මතක් උනේ එතකොට. කාටත් නොකිය ආපහු දිව්ව කාමරේට.  
ඔලේසියා එක්ක (ඔලේසියා උදේ පාන්දර මූණවත් හෝදන්නෙ නැතුව :)
ඔන්න කොහොම හරි බැටරිය අරන් එනකොට කට්ටිය ජැටියටත් ගිහින්. මම ඉතින් හිනා වෙලා නැග්ග දෝණියට. (එදා මගෙ වෙලාවට කැඳවාගෙන යන නිලධාරිණිය ව්දියට හිටියෙ "ඔලේසියා" ස්විස් ජාතික නංගි කෙනෙක්. අපෝ ඉතාලි ඇන්ටි කෙනෙක් එහෙම හිටියනම් පුපුරල මැරෙනව.)
රොෂාන් පෙරේරා - අපේ එකෙක්
ඔන්න නැග්ග ගුවන් යානෙට. දැන් මම ගුවන් ගත වෙනව. තවත් එකක්. ගුවන් නියමුවා ලංකාවෙ කොල්ලෙක්. (රොෂාන් පෙරේරා). දැන් මම යන්නෙ මාලදිවයිනේ ඇවිදින්න තියෙන දේවල් බලන්න චාරිකාවක් යන ආසාවෙන්.

මාලදිවයිනේ සවාරිය සබ්මැරීන් ගමනත් එක්ක ඉතිරි කොටසින්......


 
(ඇත්තටම මේක ලියන්න ගත්තෙ 2012-09 වෙනි මාසෙ නිසා තමයි කොටස් 2කින් ලියන්න හිතුවෙ. නැත්නම් මේක කවදාවත්ම ලියවෙන්නෙ නෑ.)

3 Life goes on

හැර යාම කියල මීට කලින් මම පොස්ට් එකක් ලීව.. කියවපු අයට මතක ඇති.. නැත්නම් මෙතනින් කියවන්නකො..
මට අද පරණ ආව ඊයක් හම්බුනා.. ඒක ඇත්තටම ඇඩ් එකක්....
එදා ලීවෙ ආදරේ නිසාම හැර යාමක් ගැන. ඒත් මේ ඊය නම් කියන්නෙ වෙන හැර යාමක් ගැන... ඒත් මට ඒක ලියන්න හිතුනෙ හේතු දෙකක් උඩ...
එක, මේකත් එක්තරා හැර යාමක් නිසා.
දෙක, අපේ මිනිස්සු මිනිස්සුන්ගෙ හිත් වලට කතා කරන විදියයි, සුද්ද මිනිස්සුන්ගෙ හිත් වලට කතා කරන විදියයි අතරෙ වෙනස මම මේකෙන් දැකපු නිසා
කෙනෙක්ගෙ ජීවිතෙන් එක් කෙනෙක් අයින් වෙලා, ඒ වෙනුවට තවකෙක් එන "වෙන් වීමක්" මේකෙ පේන අදහස.  (මේ ඊය මගේ ළඟම යාලූවෙක්ට යවල මම බැණුනුත් ඇහුව.)
බලන්න පින්තූරෙ දිහා හොඳට... එකම කතක්, එකම විදියට පිරිමි දෙන්නෙක් එක්ක ඉන්න එකම විදියෙ පින්තූර දෙකක්.. ඒ පින්තූර දෙකට "Life goes on. Drive carefully" කියල පුංචිවට සඳහනක් තියෙනව.
ඒ කියන්නෙ මේක පාවිච්චි කරල තියෙන්නෙ රිය පැදවීම ගැන දැනුවත් කරන්නනෙ.... ඒක මම අමුතුවෙන් පැහැදිලි කරන්න ඕනෙ නෑනෙ...  
ඒත් අපේ රටේ, ඒ දැනුවත් කිරීම කරන්න පාවිච්චි කරන මාධ්‍යය ඔයාල කවුරුත් දැකල ඇති..මිනිස්සුන්ට සියුම්ව මිනිස් ජීවිත වල වටිනාකම කියන්න උත්සාහ කරනව වෙනුවට, අනතුරකින් මිය ගිය දරුවෙකුගෙ රුවක් මහා විසාලෙට ගහල "මෙවන් විපතක් ඔබට නොවේවා" කියන වැකියක්, එහෙමත් නැත්නම් අනතුරකින් මිය ගිය, ලේ විලක් මැද ඉන්න මිනිසෙක්, හිස කඳෙන් වෙන් වී ගිය සිරුරක් අනතුරට පත් රථයත් එක්කම පාරක්, පාරක් ගානෙ ගහන එක තමා කරන්නෙ...
මිනිස් ජීවිතයක වටිනාකම බල්ලට ගිය අවධියකයි අපි ජීවත් වෙන්නෙ...සියුම්ව දෙන්න ඕනෙ දේ පොල්ලෙන් ගහල දෙන ක්‍රමවේදය කොයි තරම් දුරටනම් හරි යයිද කියන එකයි ගැටලුව... මොකද ඒකෙන් දුර්වල මනස් ඇත්තන් මානසිකව වට්ටන්නට හැකියාව උදාවන මුත්, එහි අරමුණ ඉෂ්ඨ කර ගත හැකිද යන්න දෙවරක් හිතන්න...
"අනතුරු වලකමු" යන්න සියුම්ව දන්වන්න මේ දැන්වීමත් කොතෙක් සාර්ථකදැයි මෙතනින් බලන්න..

 

5 සුන්දරත්වය...

මගේ විජිතය බ්ලොග් අඩවියේ "ඩෙනිම සහ ගැහැනු ලමයකුගේ සුන්දරත්වය" කියන පෝස්ට් එක අහම්බෙන් කියවන්න හම්බුනා. මම මීට කලිනුත් මීට ටිකක් සමාන පෝස්ට් එකක් ලීව "ඇයි" කියල. ඒකට ගොඩක් ගල්, මල් ආව. ඒත් මේක කියෙව්වම මටත් හිතුන ආයෙම ඒ වගේ එකක් ලියන්න කියල. එදා මම ලීවෙ ඇත්තටම මම දුටු දෙයක් ගැන. ඒත් අද මම ලියන්න යන්නෙ මම දුටු, දකින (මම විතරක් නෙවේ, ඔබ උනත් නිතර දකින, ඇස පිනවන) දෙයක් එක්ක මට ඈති වුන ප්‍රශ්ණයක් ගැන.

මුලින්ම කියන්න ඕනෙ මම කාටව්ත් මඩක් ගහන්න, රිදවන, එහෙමත් නැත්නම් හෑල්ලු කරන්න නෙවෙයි මේ ලියන්නෙ... ඕනෙම කෙනෙක්ට, සභ්‍ය විදියට මේක විවේචනය කරන්න අයිතිය තියෙනව... කිසි ගැටලුවක් නෑ. ඕනෑම සභ්‍ය අදහසක් මම පල කරනව කිසි කොස්සක් නැතුව.

ගෑණු ළමයි විලාසිතා කරන්න ඕනෙ කියන අදහස මමත් තදින්ම විස්වාස කරනව.. මොකද ඉතින් වයසට ගිහින් විලාසිතා කරන්න ගියොත් මිනිස්සු නාකි විසේ කියන්න ඉඩ තියෙනවනෙ.. අනික තරුණ කාලෙ කරන්න ඕනෙ දේවල් ඒ කාලෙදි කරන්නත් ඕනෙ. නැත්නම් කිසි ගතියක් නෑ. (ගෑණු ළමයි කියන්නෙ කොහොමත් විලාසිතා තමා). ඒ නිසා ඒ ගැන කිසි තර්කයක් නෑ. අත් දෙකම උස්සල මම එකඟයි ගෑණු ළමයි විලාසිතා කරන එකට.

"ෆැෂන්" එහෙම නැත්නම් "විලාසිතා" කියන්නෙ ඈත්තටම මොකද්ද...?

මම නිකමට වගේ ගූගල් දෙයියන්ගෙන් ඇහුව. ඒ දෙයියො මාව විකි දෙයියො ගාවට යොමු කරා වැඩිදුර තොරතුරු ගන්න කියල. ඔන්න ඉතින් ඒ දෙයියන්ට අනුව;

Fashion is a general term for a popular style or practice, especially in clothing, footwear, accessories, makeup, or furniture. "Fashion" refers to a distinctive; however, often-habitual trend in a look and dress up of a person, as well as to prevailing styles in behavior. "Fashion" usually is the newest creations made by designers and are bought by only a few number of people; however, often those "fashions" are translated into more established trends. The more technical term, "costume," has become so linked in the public eye with the term "fashion" that the more general term "costume" has in popular use mostly been relegated to special senses like fancy dress or masquerade wear, while the term "fashion" means clothing generally, and the study of it. For a broad cross-cultural look at clothing and its place in society, refer to the entries for clothing, costume, and fabrics.

එහෙම බැලුවම තේරෙන දේ තමයි අපි විලාසිතා කරන්නෙ ලස්සන වෙන්න. අවධානය ගන්න. (මට තේරෙන හැටි වැරදිද මන්ද..?) හැබැයි ඒක අපි අපිට ඔබින විදියට, තැඅට ඔබින විදියට කරන්න ඕනෙ. එහෙම නොවුනොත් වෙන්නෙ අපි විහිලුවක් වෙන එකයි..එහෙමත් නැත්නම් අර මම කීව බ්ලොග් එකේ කියල තියෙන ජාතියෙ විදියට මිනිස්සු හිතන එකයි.

අද කාලෙ තියෙන විලාසිතා ගොඩක් බැලුවොත්, ඒව කරන්න වැඩි වියදමක් යන්නෙ නෑ. මොකද රෙදි යාරයක් ගත්තම නවතම විලාසිතා සහිතවම විලි වහගෙන තව පොඩි ළමයෙකුට ඇඳුමක් මහන්නත් ඇති.එහෙම නැතුව සමහරු වලලු කරටම දිගට අඳිනව. ඒත් ඉතින් ටිකක් ඈතින් අඩිය තියල ඇවිදින්න බෑ. මොකද එහෙම ඇවිද්දොත් අනිව මේ දවස් වල කුවෙණිට ඇති වෙලා තියෙන ප්‍රශ්නෙ ඇති වෙනව. තව අය ඉස්සරහෙන් බැලුවම හරිම විනීත විදියට පේන්න අඳිනව.. හැබැයි පිටිපස්සෙන් බැලුවොත් තමා අවුල. මොකද අර පිටකොටුවෙ විකුනන පිට නෑ කියන ඉස්ටයිල් එක නියමෙටම පෙන්නනව.

අපේ රටට වඩා ගොඩක් විලාසිතා කරන්නෙ යුරෝපීය රටවල කියලයි මට හිතෙන්නෙ... (මම වැරදි ඇති සමහරවිට). හැබැයි ඒ රටවල විලාසිතා නිර්මානය කරනකොට ඒවා අඳින කාල වකවානු අනුවයි විලාසිතා නිර්මානය වෙන්නෙ. ඒ කියන්නෙ සීත කාලෙට ඔබින විදියට ඇඟ වැහෙන ඇඳුම්, රස්නෙ කාලෙට ඇඳුම් අඩුවෙන් යනාදී පිළිවෙලටයි එයාල ෆැෂන් කරන්නෙ.

ඒත් වැඩේ කියන්නෙ අපේ අක්කල ෆැෂන් කරන්නෙ එහෙමනම් නෙවෙයි. අපේ අක්කල ෆැෂන් කියල වැඩියෙන් කරන්නෙ අඩුවෙන් අඳින එක. කොච්චර සීතල උනත් අඳින්නෙ අඩුවෙන්.. වැඩියෙන් ඇඟ පේන්න අඳින එක තමයි ෆැෂන් කියල හිතන්නෙ. (මේ මට හිතෙන හිතෙන විදිය. වටපිට බැලුවම වැඩියෙන් දකින්න තියෙන්නෙ එහෙම දේවල්. ඉතින් එහෙම හිතන එක අසාධාරණද...?)

කාන්තා ශරීරය කොහොමත් සුන්දරයි කියල කවියොත් ගොඩක් වර්ණනා කරනව. ඒත් ඒ නිරුවත් සිරුරම නෙවෙයිනෙ. ඒත් අපේ අය අඳින විදියට හිතෙන්නෙ වැඩියෙන් පෙනුන තරමටයි වැඩියෙන් සුන්දරව පේන්නෙ කියල. මටනම් හිතෙන විදියට ෆැෂන් කියන්නෙ එකක්. ඇඟ පෙන්නනව කියන්නෙ තව එකක්. ඒ දෙක පටල ගන්න හොඳ නෑ. 

අතීතයෙත් ශිෂ්ඨාචාරගත් මිනිස්සු ඇඳුම් භාවිතා කරන්න පටන් ගත්තෙ තමන්ගෙ විලි වහගන්න. ඉතින් ක්‍රමක්‍රමයෙන් ශිෂ්ඨාචාර දියුණු වෙනකොට ඒ ඇඳුම් විකාශනය වෙලා අංග සම්පූර්ණ ඇඳුම් භාවිතා කරන්න පුරුදු උනා. එහෙම දියුණු වෙච්ච අපි, ආයෙත් යන්න හදන්නෙ පරණ ගල් යුගයටමද..? ඇඳපු ඇඳුම් එකින් එක අඩු කරල, යාන්තම් විලි (විතරක්) වැහෙන තරමට පොඩි රෙදි කෑල්ලක් විතරක් අඳින තරමටම අපි දියුණු වෙලාද...?

කාන්තා සුන්දරත්වය ඇඟ වැහෙන්න ඇන්ද කියල අඩු වෙන්නෙ නෑ කියන එකයි මගෙනම් හැඟීම. එහෙම වෙන්න වෙන්න ඒකට තව අගයක් ලැබෙනව. නොපෙනෙන දේවල් වැඩි වැඩියෙන් පේන්න පේන්න ඒ අගය අඩු වෙනව කියලයි මටනම් හිතෙන්නෙ. (හැබැයි එහෙම පේන්න අඳිනකොට වෙන අගයක් ලැබෙනව වෙන්න පුලුවන්. ඒත් ඉතින් ඒ සුන්දරත්වය, ලස්සන නම් නෙවෙයි.)


 ඉතින් ඇයි අපි විහින් ඒ තත්වෙට වැටෙන්න හදන්නෙ..? 

ඔය ඔලු ගෙඩි ඇතුලෙ තියෙන මොළගෙඩි වලින් චුට්ටක් හිතල බලන්න..... 

ෆැෂන් නැත්නම් විලාසිතා කියන්නෙ, 

ඇඟ වැඩිපුරම පෙන්නන එකමද..?

  

3 time is all you have.. and you may find one day that you have less than you think

 
පහුගිය දවසක හදිස්සියෙම සිද්ද උනා රෝහලක නවතින්න... පොඩ්ඩක් පපුව රිදෙන්න ගත්ත... දන්න දන්න ගොඩක් අය ඉක්මනටම මේ නරකාදිය දාල යන හින්ද මටත් හිතුන යන්න ළඟයිද කියල බලා ගන්න.. ඒ මදිවට ඔලුවත් රිදෙන්න අරන් තිබුන. (ඒකෙන දැනගත්ත ඔලුවක් තියෙනව කියල). කොහොම හරි ඉතින් ගියා කියමුකො දොස්තර මහත්තයෙක් බලන්න.. ඇඟ හිරිවැටිල යන්න දොස්තර මහත්තය කියපි නවතින්න කියල. (ඇඟ හිරිවැටුනෙ මරණ බයට නම් නෙවේ. මොකද මේ කියන චකිතෙට,ගාන කීයක් වෙයිද කියන එකට). ඔන්න ඉතින් නැවතුනා..
නවතිනකොටම බැලුව පපුව තියෙනවද කියල.. ඒකත් හොඳයි.. මොකද ඉතින් අර පරිණාමවාදය ගැන කියපු උත්තමය කීවනෙ සත්තු ජීවත් වන පරිසරයට අනුව අනුවර්තනය වෙනව. එහෙම නැති උන් වඳ වෙනව කියල. මම තාම ජීවත් වෙන නිසාත්, ජීවත් වෙන්නෙ හිත් පිත් නැති කොන්ක්‍රීට් ලෝකෙක නිසාත් පොඩි සැකයක් ආව හදවත ගැන. (වෙලාවට ඒක තාම තියෙනව... ගැහෙනව)
හම්බුනා කාමරයක් මග පෙන්වන්නෙකුත් එක්කම. කාමරේට ගියාම ඒක හරි සීතලයි. එක ලෙඩයි, ඇඳන් දෙකයි. ආණ්ඩුවෙ ඉස්පිරිතාලෙ එක ඇඳේ ලෙඩ්ඩු දෙන්නයි. මෙතන එක ලෙඩයි, ඇඳන් දෙකයි.
ඔන්න ආව නංගි කෙනෙක්.. "සර් මොනවද දවල්ට කන්න කැමති..?", "රෑට මොනවද කන්නෙ..?", "හෙට උදේට කන්නෙ මොනවද...?". ප්‍රශ්න වැලයි. (මට සැකයි මම නැවතුනේ හෝටලේකද කියල..)
මම හිටපු ටිකට මාව බලන්න ආව දොස්තර මහත්තුරුන් ගානට වඩා වැඩි ගානක් වේටර් වරු ආව.
හරි, ඇඩ් ඉවරයි... ඔන්න ඕකයි තත්ත්වෙ.
ඔය ඉන්න අතරෙ මගෙ අක්ක ආව නිතර මාව බලන්න. එයා ගෙනාව මට අපූරු පොතක්. ඒක මම හිතන්නෙ හැම කෙනෙක්ම කියවන්න ඕනෙ එකක්.
ඔයාලට ජීවිතේ මොනම වේලාවක හරි වෛද්‍ය වාර්තාවක් ලැබුණොත් ඔබට සීමාසහිත කාලයක් ඉදිරියට ජීවත් වෙන්න තියෙන වග පවසමින්...? ඒකත් ඔබට ජීවත් වීමට ඇත්තේ තවත් මාස කීපයක් පමණක් යැයි කීවොත්..?
ඔබ කුමක් කරාවිද..? ඒ අතර ඔබට "අවසාන දේශනය" නමින් දේශනයක් පවත්වන්න සිද්ද උනොත්..?
("මොකද්ද මේ කියන්න යන විකාරෙ නේද..? ඉස්පිරිතාලෙ ඉඳල මුගේ මොළේ නරක් වෙලාද කොහෙද" එහෙම හිතුන නේද..?)
නෑ.. ඒක ඇත්ත කතාවක්..
නමින් ඔහු "රෑන්ඩි පෝෂ්". ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ "කානගී මෙලන්" (Carnegie Mellon) සරසවියේ පරිගණක මාවන අන්තර් සබඳතා (Human Computer Interraction) අංශයේ ප්‍රධානියා මෙන්ම සම්මානලාභී ගුරුවරයෙක්. පිළිකා රෝගයෙන් මිය යන ඔහුට මේ අවස්තාව උදා උනා.
මගෙ අක්ක මට ගෙනත් දුන්න පොත ඒකයි. "The Last Lecture by Professor Randy Pausch". මේක සමන් කලුආරච්චි නම් හිටපු දිවයින ප්‍රධාන කර්තෘවරයෙක් විසින් සිංහලට පරිවර්තනය කරල "අවසන් දේශනය" නමින් මුද්‍රණය කරල තියෙනව.
රෑන්ඩිගෙ සම්පූර්ණ කතාවම ඔයාලට බලන්න පුලුවන් සජීවී පටිගත කිරීමක් තියෙනව.
අපි කාගෙත් ජීවිත කෙටියි කියල අපි කවුරුත් දන්නව.. ඒක කොයි වෙලේ හමාර වෙයිද කියල අපි කාටවත් කියන්න බෑ. ඒත් අපි ජීවත් වෙන්නෙ හරියට අපි සදාකාලිකවම ජීවත් වෙනව කියල හිතාගෙන. අපි අමරණීයයි කියල හිතාගෙන. එහෙම එකේ මේ වගේ කතාවකින් ඉගෙන ගන්න කොච්චර දේවල් තියේවිද...?

වීඩියෝව බලන්න මෙතනින්

එතුමාගෙ කතාවෙන් මම ගොඩක් දේ ඉගෙන ගත්ත... ඉස්සරහට ඒ ගැන පෝස්ට් කීපයක් ලියන්න හිතනව... කිවලම බලන්න... ඒ අමරණීය චරිතෙ ගැන.

0 දන්නව නම් කතා කරන්න... අනිත් අයටත් කියන්න..

මේක තවත් එක පෝස්ට් එකක් නෙවෙයි.. බුකියෙදි අපි ගොඩක් අයට එකතු වෙලා උදව් කරනව දැකල තියෙන නිසයි මේකත් ලියන්න හිතුවෙ. මගෙ පෝස්ට් කියවන අය අඩු උනත්, ඒ කියවන ටික දෙනා හරි මේක දැකල එයාලගෙ යාලුවො අතර හරි මේ පණිවිඩය පතුරවයි කියල හිතනව.
මේක මට ආව ඊයක්. වාසනාවකට මේ තාත්තට එයාගෙ දුවව හම්බෙලානම් හොඳයි...
අපි හැමෝම දන්නව අපි ගොඩක් ආදරේ කරන කෙනෙක් අපෙන් ඈත් වෙන එක මොන තරම් දුකක්ද කියල. ඒ අතරත්, අපි ගොඩක්ම ආදරේ කරන කෙනෙක්, ජීවතුන් අතර ඉන්නව කියල දැන දැනත් ඉන්න ඉසව්වක්, කරන කියන දෙයක් නොදැන ඉන්න එක මොන තරම් දුකක්ද..?
මොනව කරනවද, ලෙඩක් - දුකක් නැතුව ඉන්නවද, වෙලාවට කනව බොනවද, හිතේ සැනසීමෙන් ඉන්නවද කියල දන්නෙ නැතුව, දැනගන්න විදිය නැතුව ඉන්න එක මොන තරම් දුකක්ද..?
මේ තාත්තත්, තමන්ගෙ බිරිඳ, පුතා ජීවතුන් අතර නැති උනත් තම දියණිය ජීවතුන් අතර ඉන්න වග දන්න මුත් ඉන්නා ඉසව්වක් නොදැන අවුරුදු 7ක් මොන දුකකින් ජීවත් වෙනව ඇත්ද...?
හිත් ඇති ඔබට එය අමුතුවෙන් කිව යුතු නැති වගනම් හොඳින්ම තේරුම් ගත හැකිය...

ඒ හේතුවෙන්, මේ පොස්ටුව ඔබ දන්නා අය අතර බෙදා දෙන්න... ඔබට පින්..

( මේ මගේ පවුලේ කෙනෙක්වත්, මගේ නෑයෙක්වත් නොවුනට, මනුසත් පවුලේ මගේම සහෝදරයෙක්, සහෝදරියක් වු හෙයින් ලියන්නට අදහස් කලෙමි) 

 

3 යුදෙව් බලාපොරොත්තුව..

පහුගිය දවසක අපූරු ඡායාරූප වැඩමුළුවක් තිබුන.. ඒක සංවිධානය කලේ මූණු පොතේ "සේයා රූ කතා බහ" කියන එකතුව. ඇත්තටම වැඩේ නම් නියමයි. ඒක ඉනවර වෙනකල් ඉන්න බැරි උනා. ඒකටනම් දුකයි.. ඒත් හිටිය ටික වෙලාව ගොඩක් හොඳයි.
දේශකයො දෙන්නෙක්ගෙ කතා ඇහුව මම.. ඒකෙන් එක කතාවක තිබුණ ගොඩක් හිත් ගත්ත දෙයක් ගැන ලියන්නම හිතුන..දේශණය ඡායාරූප ගැන. ඡායාරූප රචනාවක් විස්තර කරගෙන යද්දි ඒකෙ එක තැනක කියපු විස්තරයක් ගැන තමයි කතාව. ඡායාරූප රචනාව කරල තිබුනෙ ජ‍ර්මනියෙ යුදෙව් කෞතුකාගාරයක් ඇතුලෙ ගත්ත ඡායාරූප වලින්. ඒ Jewish Museum Berlin කියන කෞතුකාගාරය.
දේශකය ගැන කීවෙ නැත්නම් ඒක වැරැද්දක්නෙ. එයා තමයි, මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයයේ නිර්මාණ සහ සැලසුම් අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය, වරලත් වාස්තු විද්‍යාඥ, ප්‍රවීන ඡායාරූප ශිල්පි සිතුමිණි රත්නමලල මහතා. හරි අපූරු මනුස්සයෙක්. දැක්කෙනම් එදාමයි... ඒත් නිකන් දන්න කෙනෙක් වගේ...
හරි ඒ ගැන ඒ ඇති. කතාව කියන්නම්.
කෞතුකාගාරෙ ඇතුලෙ ඇවිදන් යනකොට අපේ කෞතුකාගාරෙ වගේ බඩු මුට්ටු ගොඩ ගහල තිබුනෙ නෑ කීව. තැන් තැන් වල පුංචි පුංචි දේවල් තිබුනෙ කීව. ඒ ඇරෙන්න මුළු කෞතුකාගාර ගොඩනැගිල්ලම කෞතුක දේවල් සිහි වෙන විදියට ගොඩනගල තියෙනව කීව. ඒ කාලෙ හිට්ලර් යුදෙව්වො සමූලඝාතනය කරනකොට, තිබුණ තතවය සිහි වෙන්න දේවල් තිබුණලු.. ඇත්තටම එතුමා විස්තර කල විදියට මට විස්තරයක් කියන්න බෑ. මොකද මම ඒ කෞතුකාගාරය බලන්න නොගිය නිසා. 
ඒත් ඒ එක තැනක තිබුණ කීව පොඩි ලියුම් කෑල්ලක්. මම කියන්න යන්නෙ අන්න ඒක ගැන.
ලියුම අවුරුදු 16ක පොඩි ගෑණු ළමයෙක්, තමන්ගෙ පෙම්වතාට ලියපු එකක්. ඒ කාලෙ හිට්ලර් යුදෙව්වන් සමූලඝාතනය කලේ ගම් පිටින්. බොහොම අමානුෂික විදියට. හැම මිනිහෙක්ම හිටියෙ බයෙන්. කොයි වෙලාවෙ හරි තමන්ට මරණය අත් වෙයි කියන බයෙන්. 
මම පුංචි කාලෙ පොළොන්නරුවෙ ජීවත් උනේ...මට මතකයි ඒ කාලෙ මටත් තිබුණ ඒ බය. කොයි වෙලාවෙ හරි කොටි ඇවිත් අපිව මරයි කියල. ඉතින් මට හිතා ගන්න පුලුවන් ඔය කියන මිනිස්සු හිට්ලර් අතින් මැරුම් කන්න වෙයි කියල බයෙන් කොහොම ජීවත් වෙන්න ඇත්ද කියල.
කොහොම හරි මේ ගෑණු ළමය කාලෙකින් නොදැකපු තමන්ගෙ පෙම්වතාට ලිපියක් ලියල. තමන් හිට්ලර් අතින් මැරුම් කෑවත්, තමන්ගෙ පෙම්වතා කවද හරි ආව දවසක ඒක එයාට ලැබෙයි කියන බලාපොරොත්තුව ඇතුව. ඒ ලිපිය බෝතලයක් ඇතුලට දාල වහල.(බෝතලයක් ඇතුලට දාල වහපුවාම කිසිම හානියක් වෙන්නෙ නෑනෙ. අව්ව, වැස්ස, ගංවතුර වගේ ස්වභාවික උවදුරු වලින් ආරක්ෂා වෙනවනෙ.) එහෙම කල නිසාම තමයි අදටත් අපිට උනත් බලන්න අර කියන කෞතුකාගාරය ඇතුලෙ මේ ලිපිය තියෙන්නෙ.
පුංචි දේටත් ඇස් බොඳ වෙන මට, ඔය කතාව අහද්දිත් ඇස් බොඳ උනා.. ඒක නිසයි මම මේක මගෙ බ්ලොග් එකේ ලියන්න හිතුවෙ.
ඒ පුංචි පෙම්වතියට හිතේ තිබුණ බලාපොරොත්තුව ගැන චුට්ටක් හිතන්න. ඒ වගේ තමන් මැරෙන්න යන මොහොතක උනත්, තමන් ගොඩක් ආදරේ කරන කෙනාට තමන්ගෙ හිතේ තියෙන දේ කියන්නත්, ඒ කියන දේ කවද හරි දවසක එයාට ලැබෙයි කියල හිතන්න තරම් බලාපොරොත්තු සහගතව ඉන්නත් පුලුවන් හිතක්....
ඇත්තටම අපිට තියෙනවද එහෙම හිතක්..?
ඕනෙම දෙයක් ගැන හරි ඉක්මනට අපි බලාපොරොත්තු අත් අරිනව.. විස්වාසය අත අරිනව...හරිම ඉක්මනට අපි ඒක කරනව... අපි බලාපොරොත්තු සහගතව ඉන්නෙ නෑ කාලයක්.. අපිට ඉන්න බෑ එහෙම..
මට හිතෙන්නෙ එහෙම..
ඒ කතාව අහපුවම මට තව දෙයක් හිතුන...
අමරසිරි පීරිස් මහත්මයගෙ " හන්තානට පායන සඳ" ගීතයෙ ඒ පෙම්වතා වගේම කෙනෙක් නේද මේ පෙම්වතියත්...?
හිතන්න....

ප.ලි : සිතුමිණි රත්නමලල මහත්මය ගොඩක් ස්තුතියි, කෞතුකාගාරෙ නම අහල කෙටි පණිවිඩයක් යවපු ගමන් ඒකට ප්‍රතිචාර දැක්වුවට.
ආසාවක් ඇති උනා ඇත්තටම කවද හරි දවසක බලන්න යන්න ඒ කෞතුකාගාරෙ.. එහෙම ගියොත් ඒ දවසට ආයෙම පොස්ට් එකක් ලියන්නම්.

2 ජූලි 12

අදට දින 13කට කලින් මම "රුපියලෙන් රුපියල එකතු කරල....." ලිපිය ලීව.. ඒක එක අතකින් ඇඩ් එකක් කියල හිතන්නත් පුලුවන් කෙනෙක්ට. ඒත් අමනාපයක්නම් නෑ... ඒකෙ මම ඉල්ලල තියෙන්නෙත් පුලුවන්නම් අධාර කරන්න කියලනෙ.
එදා මම කීව මමත් එක දවසක් ඇවිදිනව කියල... ඒ ජූලි 12. දඹදෙණිය, දම්පැලැස්ස ඉඳල, කුරුණෑගලට වෙනකල් 26 Km.  
මම නොකීවට මම ගොඩක් බයෙන් ගියෙ.. හේතු 2ක් තියෙනව.. එකක් මම ලේ දන් දීල මාස 2ක් නෑ. ඉතින් මම ලොකු දේවල් හිතුවට මගෙ ඇඟ ඒකට ලෑස්තිද කියල මම දන්නෙ නෑ.. (ජූලි මුල සතිය උණක් ගැනිල කන්න බැරුවත් හිටිය දවස් 2ක් විතර...) අනිත් හේතුවනම්, මම 500Mක්වත් පයින් යන කෙනෙක් නොවන හින්ද.... බස් එකේ ආවොත් ගෙදරට එන්න තියෙන 400M මම තුන් රෝදෙක යනව මිසක්, පයින් නම් යනව බොරු...
වෙන දෙයක් ඕනෙ නෑ.. මගෙ අම්මම හිනා උනා අඩුම ගානෙ එක කිලෝමීටරයක් ගියොත් ඇති කියල...  
ඔන්න ඉතින් මම කලින් දවසෙ වැඩ කරල, රාත්‍රී තැපැල් දුම්‍ රියෙන ආවයි කියමුකො ගෙදර.. නිදා ගද්දි 12ට විතර ඇති.. උදේ 4ට නැගිට්ට 5.30 වෙද්දි දම්පැලැස්සෙ ඉන්න ඕනෙ නිසා.. මාව එක්කන් යන්න යාලුවෙක්ට කීවත් අන්තිමේ බසයක ගොඩ උනා.. කොන්දොස්තර අයියට වැඩිපුරත් සල්ලි දුන්න මාව මට ඕනෙ තැනින් බස්සන්න කියල...
කොහොම හරි මම එතනින් බහිනකොටම වැඩේ පටන් අරන්... කට්ටියට මුලින්ම සෙට් උනා... මුලම හිටිය අපේ දඹාණෙ ආදි වාසීන් පිරිසක්... ඉන් පස්සෙ අපේ දිරිය නංගිල 4ක් හිටිය (සන්දීප, චතු, අනිත් දෙන්නගෙ නම් කියන්න මම දන්නෙ නෑ... ඒ දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් එක අතක් අහිමි වෙච්ච, ධාවන ශූරියක්... සන්දීපයි, චතුරිකයි කියන්නෙ දක්ෂ රගර් ක්‍රීඩිකාවො දෙන්නෙක්..)
ඊටත් පස්සෙ රුවි අක්ක (ආදරේට රුවි අක්ක කියන්නෙ...ලංකාවෙ වෙඩි තබන ශූරියක් වන රුවිණි අබේමාන්න. ) හිටිය... ඉතින් එයා එක්ක සෙට් වෙලා ගමන පටන් ගත්ත... ආසිරියි, රුවි අක්කයි එක්ක, විස්තර කතා කර ඉස්සරහට යන්නව දැනුනෙවත් නෑ මට.. 12 වෙනිද දවස තෝර ගත්තෙත් පරණ ස්ලිම්ලයින් යාලුවො ඉන්න නිසත්, පුරුදු පාරෙ ගෙදර යන්න පුලුවන් නිසත් තමයි ඉතින්...
රුවි අක්කයි, මමයි ඉස්සරත් ඉතින් මොකක් හරි තිබ්බොත් ෆොටෝ ගන්න එක කරානෙ.. අනික ඉතින් මම මැරෙන්න ගියත් මගෙ කැමරාව අතේ අරන් යනවනෙ... ඉතින් එදත් අපි දෙන්න ෆොටෝ ගත්ත... එහෙට මෙහෙට දුව දුව ෆොටෝ ගත්තෙ 26Km ඇවිදින්න තියෙනවනෙ කියල මතකයක්වත් නැතුව...
කොහොම උනත්, ගමන ගෙවෙනකල්, දෙයියනේ කියල අමාරුවක් උනේ නෑ.. මග දිගට වතුර, පලතුරු බීම, කන්න දේවල් තියාගෙන හිටිය කට්ටිය..
පොලිසිය පුදුම සහයෝගයක් දුන්න ඒ යන පාරෙ වාහන හසුරවන්න... ඒ අතරෙ අසමජ්ජාති බස් කාරයොත් නොහිටියම නෙවෙයි.. (ඒ වචනෙත් හොඳ වැඩිද මන්ද උන්ට නම්).. අතර මගදි මම මැද හරිය හිටිය අයත් එක්කත් ඇවිදින්න ඕනෙ නිසා ටිකක් විතර පහු උන...
අපේ මංජු සහොදරය යනව ඔන්න මැදකින්... මංජු කීවෙ මංජු වන්නිආරච්චි... අපේ බොක්සිං මංජු... 
හර්ෂ අයිය (බොක්සිං පුහුණුකරු හර්ෂ කුමාර), මංජු, තව කීප දෙනෙක් එතන හිටිය... ඉතින් පරණ යාලුවොනෙ... මම එයාලත් එක්ක ඇවිද්ද... පොඩි මහන්සියක් තිබුන එක එයාලත් එක්ක එකතු උනාම ආයෙම නැති උනා...
මංජු මේ ගමන පුරාවටම ඇවිදිනව.. ඒ කියන්නෙ දවස් 27ම... 670 Km ම.. ඒ විදියට ඇවිදින තව කීප දෙනෙක් ඉන්නව... මේ ගමනෙ ප්‍රධාන හවුල්කාර නාතන්, සරින්ද, වගේම මම අර කලින් කීව දිරිය නංගිල 4 දෙනා ඒ විදියට ඇවිදිනව... මංජු දැන් ක්‍රීඩාවෙන් සමු අරන්... හරිම අවාසනාවන්ත විදියට... ඒත්, අද මේ ගමනට එකතු වෙනව හරි සතුටෙන්... මංජුට ලැබෙන දෙයක් නෑ.. ප්‍රසිද්ධියක් ලැබෙයි... ඒත් ඒක කොහොමත් එයාට තිබුන...දැන් ඔයාල බලයි මම මොකද එක පාරටම මංජු ගැන කියවන්නෙ කියල... නෑ... පහුගිය දවසක, මේ පා ගමන ගැනම ඇති වෙච්ච කතාවකදි, කෙනෙක් සිංහල කම උපරිමයටම තියෙනව කියල ඔප්පු කලා... (පාවා දීම, පළිගැනීම සහ මුල අමතක කිරීම) සමහරවිට මගෙ එක්ක තිබුන පුද්ගලික තරහක් වෙන්න ඇති.ඒත් ඒකට ගාව ගත්තෙ කොහෙවත් නැති මංජුව...ඒ කෙනාට අමතක උනා මේ මිනිහ යකො මේ ඇවිදින්නෙ කිසි පුද්ගලික අරමුණක් වෙනුවෙන් නෙවෙයි කියන එක..මේකෙන් කිසිම පුද්ගලික වාසියක් නැති වග.. ඒත් ඒ කතාවත් මට ලොකු හයියක් උනා... මම ඒ පුද්ගලයට අනුකම්පා කරනව..

අපිට හර්ෂ අයිය, මංජු, අනුරුද්දගෙ වටිනාකමක් තිබුන.. අපි කවදාවත් බොක්සිං වලල්ලට නැගල රට වෙනුවෙන් ගහගත්තෙ නෑ... ඒත් ඒ අයට ඒක කරන්න හිතේ හයිය තිබුන... ඒ නිසාම මම ඒ අයට ගරු කරනව... ඉස්සර අපි ඒ නිසාමයි සුගතදාසෙට ගිහින් උගුර ලේ රහ වෙනකල් කෑ ගැහුවෙ... අපිට ඒකෙන් දෙයක් හම්බෙන්නෙ නෑ...ඒත්.. අපිට අවන්කව සතුටු වෙන්න පුලුවන් උනා අපේ රට වෙනුවෙනුයි උන් ගුටි කන්නෙ කියල.. ඒක අපේ ඇතුලෙ තිබුන දෙයක්... නැතුව සමහරු වගේ ගොටු අල්ලල, පුද්ගලික වාසි ලබා ගන්න නෙවෙයි... හැම දෙයක්ම ඒ කෝණෙන් බලන කෙනෙක්ටනම් ඉතින් එහෙම හිතෙන්න පුලුවන්... ඇත්තටම පව් ඒ මිනිස්සු.... අපි එහෙම අසරණයන්ට අනුකම්පා කරන්න ඕනෙ..
(හරි, දැන් මට ශක්තියක් උන ඒ අතුරු කතාව ඉවරයි..)
පා ගමන පටන් ගද්දි හිනා වෙච්ච මිනිස්සුත් හිටියෙ නැතුවම නෙවෙයි... "ඔය වගේ පා ගමන්නම් ඕනෙ තරම් පටන් ගත්ත" කියපු අයත් හිටිය... ඒත්.... පා ගමන යනකොට, මග තොට මිනිස්සු බස් එකට අතේ ගුලි කරන් හිටිය පුංචි රුපියල් 10 කැට වලට දානකොට, පුංචි එවුන් ආසාවෙන් කාසි එකතු කරපු කැට ගෙනත් පා ගමන යන අයට දෙනකොට දැනෙනව, අමනුස්සයො අතරෙ, දෝරෙ ගලන මනුස්සකම කොච්චර තියෙනවද කියල... ඒ පුංචි එවුන් සමහරවිට ඒ කැට එකතු කරන්න ඇත්තෙ එක්කො බයිසිකලයක් ගන්න, එහෙමත් නැත්නම් කොම්පුටරයක් ගන්න.... අපිත් පොඩි කාලෙ එහෙම කලා.. ඒත්, ඒ පොඩි උන් වගේම තවත් පොඩි උන් පිරිසක්, ජීවිතයත්, මරණයත් එක්ක කරන සටනට උරදෙන්න කරන මේ සත්කාරය ඇහුවම, පුංචි හීන අමතක කරල, ආසාවෙන් එකතු කල කැට ගෙනත් දෙනව... අපේ ගොඩක් වැඩි හිටියො ලඟ ඒ මනුස්සකම හරි අඩුයි.... විස්තර ඔක්කොම කියනකල් ඉඳල, හිනා වෙලා යන්න යනව....
කොහොමින් හරි අපි 12 වෙනිදා, කුරුණෑගල වෙළගෙදර ක්‍රීඩාංගනය ළඟින් ගමන හමාර කලා... ආදිවාසීන් මේ ගමන සාර්තක වෙන්න කියල, සාන්තිකර්මයකුත් කලා..
එදා දවසෙ මම ගත්ත පින්තූර ටිකක මෙන්න මේ ලින්ක් එකෙන් බලන්න පුලුවන් ඔයාලට...
http://www.flickr.com/photos/pethum/sets/72157627194268990/ 

එදා ගමන ඒ විදියට හමාර වෙනකොට මගෙ අම්මටයි, බිරිඳටයි තවත් පිනක් කරන්න හිතිල... ඉතින් ඒ ගැන ලීවෙ නැත්නම් හරි නෑනෙ...පහුවදා ගමන තිබුණේ කුරුණෑගල ඉඳල පාදෙනියට.. ඒ කියන්නෙ අපේ ගෙවල් පාර... එතනින් යන අයට "සව්" දෙන්න ඕනෙ කියල මේ දෙන්න තීරණය කරල... ඉතින් මහ රෑ පොල් ගාල, ඔක්කොම ලෑස්ති කරල, උදේ පාන්දර 3 ඉඳන් සව් හැදුව දෙන්න එක්ක... අපේ තාත්තයි, පහල ගෙදර ඇන්ටියි දෙන්න එක්ක හතර දෙනාම උදේ පාන්දර ඒක ලැස්ති කලා... ඒ ගමන මමත් ඉතින් අපේ ලොකු අයිය (රණය) එක්ක එකතු කරන්, ගෝනගම හන්දියෙ පා ගමනෙ යන අයට සව් දුන්න.... අපරාදෙ කියන්න බෑ හැම කෙනෙක්ම කට පුරා ස්තුති කරල සව් බීව...(එදා ඉතින් දවස් බාගෙක නිවාඩුවක් දාල දවල් වෙලා වැඩට ගියා..)

අද වෙනකොට පා ගමන අනුරාධපුරේ...  


මම හදපු ප්‍රොෆල් එකට මගේ යාලුවො සල්ලි දාල... රොබෝල එක්ක හැප්පුනාට, හිත උනුවෙන එරියාව (ලසිත), ගොඩය මල්ලි, මගෙ පුංචි කාලෙ යාලුවෙක් වෙච්චි අසිත්, අධාර දීල තිබුන... අනේ මම උඹලට කොහොම පින් දෙන්නද... ඒ තරම් උඹලට පින්... මම ගොඩක් යාලුවන්ට කීව මේ ගැන... සමහරු ඒත් හිතන්න ඇති මගෙ මූන දාල, සල්ලි ඉල්ලන නිසා මේක මොකක් හරි මගෙ මගඩියක් කියල... දැන් කාලෙ ඉතින් මිනිස්සු එහෙමනෙ... ඒ නිසා, දුන්න, නුදුන්න කියල කිසි අමනාපයක්, කහටක් නෑ... හැම කෙනෙක්ම තමන්ගෙ ශිතින් හරි ගමනට එකතු වෙන්න ඒ ඇති... මම පා ගමන ගිය දවසෙ මට හයියක් වෙලා, මට ආශිර්වාද කල මගේම අවංක මිතුරු, මිතුරියො හිටිය... ඇත්තටම එයාලගෙ ආශිර්වාදෙ මට ගොඩක් පිහිට උනා... එයාලට ගොඩක් පින්..

ගමන ඉවර වෙන්නෙ 27... මම ආයෙම හිතුව.... තව දවසක් යන්න පුලුවන්ද කියල.... බලමු... 26, 27 දවස් දෙකත් මම ඇවිදිනව කියල තීරණය කලා.. අමාරුම හරිය.... තවත් 41 Km. ඒත්, බැරි වෙන එකක් නෑ මට... මගෙ එක්ක මට හැමදාම ආශිර්වාද කරන අය මගෙ ලඟින්ම ඉඳීවි...ඒ ඇති... අනික, කාගෙන්වත් ලකුණු ගන්නවත්, කාටවත් ගොටු අල්ලන්නවත් කරන දෙයක් නෙවෙයිනෙ... මම ඇවිදිනව...
බලමු...
අපි කවදාවත් කෙනෙක්ව කපල, ලබා ගන්න තත්වෙවත්, කෙනෙක්ව විවෙචනය කරල ලබන තාවකාලික සතුටවත්, කාටවත් ගොටු අල්ලල ලබා ගන්න නා නාවිද දේවල්වත්, සල්ලිවත් යනකොට අරන් යන්නෙ නෑ.... අපිට අයිති වෙන්නෙ මහ පොළවෙ 4 රියනක් විතරයි... සමහරවිට ඒකත් නෑ.. ඉතින්, අපි කවදාවත් ලෙඩ නොවෙනව කියල හිතලවත්, අපි කවදාවත් මැරෙන්නෙ නෑ සදාකාලිකයි කියල හිතලවත් ජීවත් උනා කියල තේරුමක් තියේවිද...? 
අපිට යනකොට අරන් යන්න පුලුවන්, අපි කරන හොඳ සහ නරක විතරමයි...
ජීවත් වෙන ටික කාලෙ, ඒක තේරුම් අරන් ජීවත් වෙන්න පුලුවන්නම්....මේ ලෝකෙ කොච්චර ලස්සන වෙයිද......?

2 2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය..

අපි 2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය සමරනව. ප්‍රධාන තේමාව "පිළිවෙතින් පෙළගැසෙමු" යන්නයි.. බුදුන් උපන් දේශයටත් වඩා අපි බුදු දහම වෙනුවෙන් කැප වෙලා කියල අමුතුවෙන් කියන්න ඕනෙ නෑ.. පහුගිය දවස් වල 2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය සමරන්න නා නා විද උත්සව, බෝධි පූජා, පිංකම් බහුලව තිබුන.. ඇත්තටම හරිම අලංකාරයි.. බුද්ධාලම්බන ප්‍රීතිය ඇති වන විදියේ දේවල්.
ඒත්....
ඊයෙ දවසෙ මූණු පොත පෙරළද්දි දැක්ක ඡායාරූප කීපයක් නිසා මට මේක ලියන්න හිතුන... ඒකයි දවස පටන් ගත්ත ගමන්ම අනිත් දේවල් ඔක්කොම පැත්තක තියල, මේක ලියල ඉවර කරන්න හිතුවෙ... මම දන්නව මම මේක ලීව කියල කිසිම වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ.. ඒත්, අඩුම ගානෙ මේක කියවන ඔයාල නිකමට හරි හිතයිනෙ "අනේ කාලේ, වනේ වාසේ" කියලවත්.. මට මගෙ හිත නිදහස් කර ගන්න පුලුවන් එහෙම උනාම..
ඔයාල දන්නවනෙ, පහුගිය කාලෙ යුරෝපීය ජාතිකයන් බුදු දහමට ගරහන දේවල් කොච්චර කලාද කියල... තවමත් එහෙම දේවල් වෙනව.. අඩ නිරුවත් කාන්තාවන් බුදු පිළිම ළඟ ඡායාරූප ගන්නව... බුදුන්ගෙ රුව රැගත් බිස්කට් හදල කනව, බාර් වලට බුදුන්ගේ පිලිම ගන්නව.. මේ වගේ නොයෙක් දේ කරනව... තවමත් ඒ දේවල් සිද්ද වෙනව.
බුදුදහමට ඇලුම් කරන යුරෝපීයන් ඉන්නව.. ඒත් එක්තරා සුලු පිරිසක් තමයි මෙහෙම දේ කරන්නෙ...
හරි, ඒ අපේ අය නෙවෙයිනෙ... ඒ සුදු ජාතිකයො..
දැන් මම කියන්න හදන්නෙ මම දැක්ක දේ... ඇත්තටම මම මේ දේ දැක්කෙ ඡායාරූප වලින්.. ඡායාරූප ශිල්පියාට දොස් කියන්න බෑ.. එයා එයාගේ රාජකාරිය හරියට කරල... 
පහුගිය දවසක සුද්දන්ගෙ රටේ, ඒ කියන්නෙ එංගලන්තෙ ඉන්න අපේ කලු සුද්දො (මම හිතන්නෙ ඒ නම වැරදි නෑ) 2600 සම්බුද්ධත්ව ජයන්තිය සමරන්න ඉතා අලංකාර උත්සවයක් සංවිධානය කරල.. මොකක් හරි අපේ බොදු සංවිධානයකින් ඒක කරල තියෙන්නෙ... ඉතින් ගොඩක් උගත් අය තමා ඉන්න ඇත්තෙ.. උත්සවයෙ ඡායාරූප දැක්කමනම් ඒකෙ ඉන්නව ලංකාවෙ ඉන්න උගත් ඇමති වරයෙක්, භික්ෂූන් වහසේලා සහ විශාල උගතුන් පිරිසක්..
මම ඔයාලට බලන්න ඒකෙන් ඡායාරූප 3ක් තෝර ගත්ත... මම මේ ලිපිය ලියන්නෙ කාටවත් පහරක් ගහන්නවත්, රිද්දන්නවත් නෙවෙයි.. මට ඒක දැකල ඇති උන දුක මෙහෙම ලියල හරි තුනී කර ගන්න.. මට හිතා ගන්න බැරි අපේ උගත්යැයි කියන්නා වූ ඇත්තනුත් මේ වගේ දේවල් කරන්න අනුබල දෙනවානම්, මේ වගේ දේවල් අනුමත කරනවනම්, තව කුමන කතාද...?
ඡායාරූප ගැන මා කිසිත් නොකියමි... ඒවා ගැන කතා ගෙතීම, අර්ථ දැක්වීම මෙය කියවන ඔබ සතුයි.. අපේ ලොව්තුරා බුදුරජානන් වහන්සේගේ පිළිමයක් වේදිකාව මත තබාගෙන, නර්තනයේ යෙදෙන ලඳුන් ඡායාරූප වල දැක්වේ.. ඒවා ඉතා උද්යෝගයෙන් බලා සිටින ප්‍රබුද්ධ පිරිස දැක්වෙන ඡායාරූපද එහි අඩංගු වීය...
එක් අතකට බුදුන්ට ලේ නෑයන් සිටින අපේ රටේ කලු සුද්දන් කරන මේ විකාර ගැන ඒ තරම්ම පුදුම විය යුතුද කියන එකත් ප්‍රශ්නයක්..
අන්තිමේ..මට එක සිංදුවක් මතක් උනා.
මේ රටේ මිනිස්සු, තනිකර කෙලින්නෙ පිස්සූ...?