ඉන්න ඇත්තො

2 [107] "බෑ.." කියවපු අයට පසු වදනක්.

"බෑ.." කියන පෝස්ට් එක ලීවට පස්සෙ ඒක ලද වාචික ප්‍රතිචාර සහ සමහර පළ නොකෙරුණ ප්‍රතිචාර නිසාම මට හිතුන ඒ වෙනුවෙන් පසු වදනකුත් ලියන්න.
ගොඩක් දිග නෑ.
බෑ.. (පෝස්ට් එක කියවපු නැති අය කියවල බලන්නකො.) මම ලීවෙ, උදව්වක් ඉල්ලපු තැන බෑ නොකියා නොකර ඉන්නවට වඩා ඉල්ලූ සැනින් බැරිනම් බෑ කියා කීම අගනේ බවය.
එහිදී සමහර කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුලුවන් යාලුවෙක්ගෙන් උදව්වක් ඉල්ලල අමාරුවෙ දානවට වඩා, ඉල්ලන්නෙම නැතුව ඉන්න පුලුවන් නේද කියල.
ඔව්. අත් දෙකම උස්සල ඔව්. ඒ මම එක දෙයක් මතක් කරන්න ඕනෙ. ඒ, මම මෙතන යාලුවො කියන්නෙ; අද හම්බෙලා, "ගුඩ් මෝනින්" කියල හිනාවෙලා යන, බස් එකේ දවසක් දෙකක් සීට් එකක් දෙන කෙනෙක්, ජීවිතේ නිකන් යන එන ගමන් හායි, බායි කියන අයට නෙවෙයි. 
"යාලුවෝ" කියන දේට ලොකු අරුතක් තියෙනව. (මම මීට කලිනුත් යාලුවො ගැන කියල ඇති ඕනෙ තරම්. මම නම් ඇත්තටම එයාලට කියන්නෙ "මගේ අය" කියල.) ගොඩක් අය වරදවා ගන්නෙත් අන්න ඒකයි, එකට කෑවට, එකට ඉඳ ගත්තට, එකට වැඩ කරාටම යාලුවෙක් වෙන්නෙ නෑ. එහෙම උනොත් ඉතින් අපිට යාලුවො කියන අය කොච්චර ඉඳීද..?(මූණු පොතේ මට Friends ල 744ක් ඉන්නව. ඒත්... ඒ එයාල ඔක්කොම එක වගේද.? ඒකෙන් කී දෙනාටද මගේ උපන්දිනේ දවස මූණු පොතේ නැත්නම් සුබ පතන්න මතක් වෙන්නෙ. ටික දවසක් කිසි සද්දයක් නැති උනාම අඩුම ගානෙ පොඩි කෙටි පණිවිඩයක් දාන්න හිතන්නෙ "කොහොමද" කියල අහල.)
නෑ.. එහෙම නෑ.
යාලුවෙක් කියන්නෙ තමන්ගෙ කෙනෙක්. හිතේ තියෙන දේ කියන්න පුලුවන් කෙනෙක්. කිසිම භේදයක් නෑ ඒකට. ගෑණු-පිරිමිද, ජාති, ආගම්, කලු-සුදු කිසි භේදයක් නෑ.
ඒ අය තමන්ගෙ කෙනෙක්ට දෙයක් කරන්නෙ කවදාවත් ආපහු දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන් නෙවෙයි. සමහර වෙලාවට තමන්ගෙ දේවල් කැප කරල අනිත් කෙනා වෙනුවෙන උදව් කරනව. ඒත් කිසිම වෙලාවක තමන්ට නැති වෙන දේ ගැන පසු තැවෙන්නෙ නෑ. අනික තමන්ගෙ කෙනෙක් වෙනුවෙන් දෙයක් කරන්න දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ. (එහෙම කලාම සමහර වෙලාවට බැණුම් අහන්න, ගුටි කන්න පවා සිද්ද වෙන්න පුලුවන්. ඒත් ඒක තම යාලුකම)
කෙනෙක්ට තමන්ගෙ යාලුවෙක් වෙනුවෙන් වෙලාව නෑ කියනව නම් ඒ හරිම විහිලුවක්.
සමහර වෙලාවට තමන්ගෙ යාලුවන්ව දැනෙන වෙලාවල් තියෙනව. යාලුවට දුකක් කරදටයක් වෙලා කතා කරන්න ඕනෙ කියල හිතුන වෙලාවටම කිසිම හේතුවක් නැතුව කොල් එකක් දෙන අවස්ථා තියෙනව. අන්න ඒක තම සැබෑ යාලු කම. හරියට නිවුන්නු වගේ. (මට මගේ ජීවිතේ එහෙම අත්දැකීම් තියෙනව)
සැබෑ යාලුවන් ගොඩක් ඕනෙ වෙන්නෙ අපි සතුටින් ඉන්නවට වඩා දුකින් ඉන්න වෙලාවට. මොකද අපි වටේ ඉන්න කප්පරක් "යාලු මාලුවො" අපිට දුකක්, කරදරයක් උනාම අපි ලඟ නෑ. එක්කො බොර දියේ මාලු බාන්න හදනව. ඉතින් අන්න ඒ වගේ වෙලාවටයි තමන්ගෙ කෙනෙක් ඕනෙ වෙන්නෙ. සමහරවිට එයාට උදව් කරන්න බැරි වෙයි. ඒත් කරදරයක් නැතුව අපේ දුක අහගෙන ඉන්න පුලුවන් වෙයි. ඒකත් වටිනව සමහර වෙලාවට.
හිතන්න; වචන 5000-10000ක විතර  පැවරුමක් දුම දාගෙන ලියන වෙලාවක (බාර දෙන්න තියෙන්නෙ හෙට) මගේ යාලුව මම ලියන විෂය අල බෝලයක්වත් නොදන්නව වෙන්න පුලුවන්. ඒත්, මහ රෑ මගෙ එක්ක ඒක ලියන්න, තනියට ලඟ ඉන්නවනම්... කොච්චර හයියක් වෙයිද..????
මම කතා කලේ අන්න ඒ වගේ යාලුවො ගැන.
මහ රෑ කනත්තක් ගාවින් තනියම යනකොට බය නැති වෙන්න කෝල් එකක් දුන්නම, "මම නිදි බන්" කියල කෝල් එක කට් කරන, එහෙමත් නැත්නම් කතා නොකරම ඉන්න යාලුවෙක්ට වඩා, ගෙදර යනකල් බය නැති වෙන්න කතා කරන්න යාලුවෙක් කොච්චර වටිනවද..?
මම කතා කලේ අන්න ඒ වගේ යාලුවො ගැන.
තමන්ගෙ කියල, යාලුවෙක් කියල කට පුරා කියන්න පුලුවන් කෙනෙක් ගැන.
එහෙම කෙනෙක්ගෙන් උදව්වක් ඉල්ලන්න, බැරි කමක් කියන්න හිතන්න ඕනෙ නෑ. මොකද එහෙම කෙනෙක් ගොඩක් වෙලාවට තමන්ගෙ නෑයෙක් හිතන තරම් දේවල් හිතන්නෙ නෑ තමන්ගෙ යාලුව ගැන.
වේයන් වගේ නෑයන්ට වඩා, ඒ වගේ යාලුවෙක් වටිනව.

2 [106] පිට පොත්තයි, ආත්මාර්ථයයි...

Selfish එහෙමත් නැත්නම් Egoistic කියන වචන ගොඩක් අය දන්නව... සමහරවිට සිංහලෙන් කීවොත් තමයි ඕක දන්නෙ නැත්තෙ.. මොකද කියනවනම් අද සමාජෙ මේ වචන ඒ තරමටම මිනිස් ජීවිත එක්ක එකතු වෙලා. හරියට පානුයි, පරිප්පුයි අපේ ජීවිත වලට එකතු වෙලා වගේ..
මේ මම කතා කරන්නෙ මගෙ අදහස්.. නැත්නම් කාවවත් හදන්නවත්, කාගෙවත් වැරැද්දක් පෙන්නන්නවත් නෙවෙයි.. (මොකද නැත්නම් හෙට ඉඳන් මම මේක ලීව කියල මට කතන්දර අහන්න වෙනව. මම ලියන්නෙ මට හිතෙන දේවල්. ඒ ලියන දේවල් අනුගමනය කරන්න මම මගෙ උපරිමය කරනව.. හැබැයි මම කාටවත් කියන්නෙ නෑ ඒ විදියට හැදෙන්න කියල. කියවල, තමන්ට හොඳනම් විතරක් හිතල බලන්න. කියන දේ කරන්නත්, කරන දේ කියන්නත් මම මගෙ උපරිම උත්සාහය දරනව.. ඒ මම. ඔයාල ඔයාලගෙ විදියට හිතන්න.)
අපිට අපි ආත්මාර්ථකාමි කියල කවදාවත් හිතෙන්නෙ දැනෙන්නෙ නෑ.. ඒත් අපි අනිත් මිනිස්සු හරි ආත්මාර්ථකාමී කියලනම් කියනව.. (අර ජේසුස් වහන්සෙත් කියල තියෙනවලුනෙ "තමන්ගෙ ඇහේ තියෙනවනෙ පොල් කීරට වඩා, අනිත් එකාගෙ ඇහේ තියෙන කෙන්ද පේනව" කියල. (හරිද මන්ද කීව. පොල් කීර නෙවෙයි, පොල් පරාලෙ තමා හරි එක.))
අපි කොච්චර ආත්මාර්ථකාමී උනත් අපි පිටට පෙන්නන් හදන්නෙනම් ඉතින් පට්ටම පරාර්ථකාමී කියල තමා.
පිට පොත්ත හරිම සුදුයි, සුමුදුයි, සුසිනිඳුයි. ඒත් ඉතින් ඇතුලට එබිල බැලුවොත් තමයි තේරෙන්නෙ තරම කොහොමද කියල..
ඒක මිනිස් ස්වභාවය වෙන්න ඇති. හැබැයි මම කියන්නෙ නෑ පරාර්ථකාමී ගති පැවතුම්, අදහස් ඇති කිසිම කෙනෙක් මේ ලෝකෙ නෑ කියල.. එහෙම අය ඉන්නව.. හැබැයි බොහොම අතලොස්සයි.. දැන් කෙනෙක්ට කියන්න පුලුවන් "අද කාලෙ එහෙම නැතුව බෑ" කියල. ඒකත් ඇත්ත. මම ඒකත් පිළිගන්නව. එහෙම නොවුනොත් අමරුවෙන් හම්බ කරගන්න තුට්ටු 2ටත් විදල යයි. කෙල්ලෙක් නම් අමාරුවෙන් පරිස්සම් කර ගන්න දේවල් වලටත් දන්නෙම නැතුව විදල යයි. (අර කතාවක් තියෙන්නෙ හිත හොඳ ගෑණි හැමදාම බඩින් කියල. අන්න ඒ වගේ)
ඒත් එහෙමෙයි කියල පට්ටම ආත්මර්ථකාමී වෙන්න ඕනෙද..?
මම නම් කියන්නෙ කෙනෙක් පරාර්ථකාමී වෙන්නම ඕනෙ නෑ. තමන් ආත්මාර්ථකාමී නම්, ඒක කෙලින්ම පෙන්නන්න, පිට පොත්තට විතරක් සුදු නොවී. මොකද එහෙම උනාම මිනිස්සුන්ට හරි රූපෙ අඳුන ගන්න බැරි වෙනව. හිතන්නෙ හරිම සුදු චරිතයක්, පට්ටම පරාර්ථකාමී කියල. ඒත් අන්තිමේ කෙල වෙනකල්ම දන්නෙ නෑ.
(මම කලින් පෝස්ට් එකේ කීව වගේ ඇත්ත තත්වෙ පෙන්නන්න. කෙලින් කියන්න. (උඩින් මිතුරු, යටින් හතුරු නොවී).)
අපි කවුරුවත් සුදුම චරිතත් නෙවෙයි, ඒ වගේම කලුම චරිත්මත් නෙවෙයි. ඒත් හොඳම දේ අපිට පුලුවන් වෙන්න ඕනෙ අපේ ඇත්ත රූපෙන්ම ජීවත් වෙන්න. ඒක පිටට පෙන්නන්.
එහෙම නැතුව කෙනෙක්ව කිට්ටු කරගන්න හරි, උදව්වක් ගන්න හරි, හිත දිනා ගන්න හරි, මොකක් හරි තමන්ගෙ අවශ්‍යතාවයකට විතරක් එක රූපයක් පෙන්නල, තමන්ගෙ ඇත්ත ස්වරූපය හංගන් ඉන්න එක නෙවෙයි. මොකද එහෙම උනාම වෙන්නෙ කවද හරි තමන්ගෙ අවශ්‍යතාවය හමාර වෙන දවසට හරි, ඒ දේ සිද්ද වෙන්නෙ නෑ කියල හිතුන දවසට හරි, ඇත්ත රූපෙ එළියට එනව. 
අන්න එදාට....  
අපි ලෝකෙට, තමන්ගෙ අයට බොරු කාරයෙක්, මවා පාන්නෙක් වෙනව.
ඉතින් මුව හම පොරෝ ගත්ත වෘකයෙක් වෙනවට වඩා තමන්ගෙ ඇත්ත ස්වරූපයෙන්ම ඉන්න එක කොච්චර වටිනවද..? හිතල බලන්නකො....

8 [105] බෑ

මේ කතාව තනිකරම මගෙ. මොකද මම මෙහෙමයි. ඒ හින්දම සමහරුනම් මගෙ එක්ක තරහ වෙන වෙලාවලුත් තියෙනව. තවත් සමහරු එහෙම තරහ ගිහින් මූණට හොඳට ඉඳන් පන්න පන්න ගහන වෙලාවලුත් තියෙනව. (එහෙම ගහන්න ගිහින් තමන්ගෙම යාලුවන්ගෙන් මදි නොකියන්න කාපු අයත් ඉන්නව. එහෙම වෙලාවට හිතෙනව මෙහෙම හිටියත් අපි කරන දේ අගයන මිනිස්සුත් ඉන්නව කියල)

හරි, කැටයම් නැතුව පටන් ගන්නම්...

කියන්න හදන්නෙ පරණ කියමනකුත් තියෙන කතාවක්. "ඇත්ත කියන්නයි, බිම ඉඳ ගන්නයි කාටවත් බය වෙන්න ඕනෙ නෑ" ඔයාල අහල ඇතිනෙ ඒක.
ඉතින් එහෙම එකේ බිම ඉඳ ගන්න එකේ කේස් එකක් නෑනෙ. තමන් කැමතිනම් කරන්න පුලුවන්.  
එතකොට මොකද්ද කේස් එක....?
ආ.... ඒ කියන්නෙ ඇත්ත කියන එක.
හරි. හරියටම හරි.
අද අපි අතර ඉන්න ලොකු, කුඩා කවුරුත් (පොඩි උන් කවදාවත් බොරු කියන්නෙ නෑ. ඒකනෙ උසාවිය උනත් පොඩි උන්ගෙ සාක්ෂි පිළිගන්නෙ. මම කියන්නෙ වයසින් පොඩි උන්) කැමති නෑ රැවටෙන්න. ඒකට ගෑණු, පිරිමි භේදයක් නෑ. ඒ කියන්නෙ කාගෙවත් බොරු අහන්න, විස්වාස කරන්න, ඒ ඔස්සේ කටයුතු කරන්න අපි කවුරුත් කැමති නෑ. මොකද එහෙම කලාම, අන්තිමේ ඇති වෙන්නෙ පසු තැවිල්ලක්. ඒ පසුතැවිල්ලෙ තරම පුංචි වෙන්නත් පුලුවන්, සමහරවිට ජීවිතෙන්ම වන්දි ගෙවන්න වෙන තරමට ලොකු වෙන්නත් පුලුවන්. ඒක එක එක්කෙනාගෙ දරාගැනීමේ ශක්තිය මත තීරණය වෙන්නෙ.
ඒ කොයි හැටි වෙතත්, මම අද කියන්නෙ අන්න ඒ තත්වෙට එන්න කලින්, බොරු නොකියමු කියලයි. 
ඇයි බොරු කියන්නෙ.????
මිනිස්සු එක එක හේතු හින්ද බොරු කියනව. ඒත් මේ කියන්නෙ ඒ එක එක හේතු වලින් එකක්. ඒ අනිත් කෙනාගෙ හිත රිදෙයි කියල කියන බොරු.
කෙටිම උදාහරනෙ.
ඔයාලගෙ යාලුවෙක් ඔයාගෙන් මොකක් හරි දෙයක් ඉල්ලනව. ඒක එයාට ගොඩක් වැදගත් දෙයක්. ඔයාට ඒ දේ දෙන්න පුලුවන් කියල එයා විස්වාස කරනව. ඒත් යාලුව ඒක ඉල්ලනකොටම ඔයා දන්නව ඔයාට ඒක දෙන්න විදියක් නෑ කියල. මොකද අපි හිතමුකො ඒක ඔයාටත් ඕනෙ කියල එදාටම.
ඒත් යාලුවට දුක හිතෙයි, යාලුව තරහ වෙයි, යාලුව නැති වෙයි කියල හිතල ඔයා එයාට කියනව "හරි බලමුකො, තව කල් තියෙනවනෙ" එහෙම නැත්නම් "බලමුකො" කියල. ඒත් ඔයාගෙ යටි හිත දන්නව මේක කොහෙත්ම වෙන්නෙ නෑ කියල.
ඉතින් අදාල දවස ආවම එක්කො යාලුවව මග අරිනව, දුර ඉන්න කෙනෙක්නම් ෆෝන් ඕෆ් කරල, ඔන්ලයින් ඉන්න ඒව ඕෆ්ලයින් කරල,සද්ද නැතුව ඉන්නව.
අනේ ඉතින් තමන් ඉල්ලපු දේ යාලුවගෙන් ලැබෙයි කියල යාලුවව විස්වාස කල අර යාලුව, ලෝක අමාරුවක වැටෙන්නෙ. වචනෙ විස්වාස කල නිසා වෙන විකල්පයක් බලන්නෙත් නෑ. අන්තිමේ එයාගෙ අවශ්‍යතාවය ඉෂ්ඨ වෙන්නෙත් නෑ.
හැබැයි ඉතින් බොරුව කියපු කෙනත් ටිකක් පසු තැවෙනව. (ඒත් ඒක පුද්ගලානුබද්ධයි. හිතක් පපුවක් තියෙන, හිතේ තෙත්මනයක් කෙනෙක්නම් තමයි ඉතින් එහෙම පසු තැවෙන්නෙ.මම කලේ බොරුවක්නෙ කියල). ඒත් ඉතින් ඒ පසුතැවීමෙන් තේරුමක් නෑ. වෙන්න ඕනෙ දේ වෙලා ඉවරයිනෙ.
යාලුව උදව්ව ඉල්ලපු වෙලාවෙම කෙලින්ම කීවනම් ඉවරයි "අනේ සමාවෙන්න, මට ඒක කරන්න බෑ. මටත් ඒක එදාටම ඕනෙ" එහෙම නැත්නම් "සමාවෙන්න, මට ඒක දෙන්න බෑ, අපේ අම්ම කැමති නෑ." හේතුව මොකක් උනත් කෙලින්ම කීවනම් ඉවරයි. "සමාවෙන්න, ඒක කවදාවත් වෙන්නෙ නෑ. බලාපොරොත්තු තියාගන්න එපා"
එක සැරෙන් වැඩේ ඉවරයි. යාලුවට එවෙලෙට ඕනෙනම් දුක හිතෙයි. "අනේ මගෙ යාලුව මට උදව් කලේ නෑනෙ" කියල. ඒත් ඒක හොඳයි, කරන්නම් කියල ඉඳල කරන්නෙ නැති උනාම දැනෙන දුකට වඩා. කළකිරීමට වඩා. එතකොට වෙන්න තියෙන දේට මූණ දෙන්න වෙන ක්‍රමයක් හරි හොයා ගන්නව. නැත්නම් හිත වෙනස් කරගන්නව. එහෙම උනාම දෙන්නටම දුකක් නෑ. අපහසුතාවයක් නෑ.
තේරුන නේද..? මම කීවෙ උදාහරණයක්. ඒත් මම හිතන්ව ඒකෙ තියෙන බරපතලකම ඔයාලට තේරුම් ගන්න පුලුවන් වෙයි කියල.
කෙනෙක්ට කියන්න තියෙන දේ කෙලින්ම මූණට එවෙලෙම කීවම ඒක ඉවරයි. ඒක සමහරවිට හිතෙයි පොල්ලෙන් ගැහුව වගේ කියල. ඒත් කරන්නම් කියල ඉඳල නොකරනවට වඩා ඒක හොඳයි. හිත රිද්දන්න බැරිකමට, "බෑ" කියන්න බැරි කමට එහෙමත් නැත්නම් එකපාරම "බෑ" කියන එක හරි නැති කමට "හා" කියල අන්තිමේ අමාරුවෙ දානවට වඩා ඒක සිය දහස් වාරයක් හොඳයි.
කෙනෙක්ට ඒක පොල්ලෙන් ගැහුව වගේ "බෑ" කීව කියල හිතෙන්න පුලුවන්. ඒත් මම නම් දකින්නෙ ඒක කෙලින් කතා කිරීමක් කියල. ඒකෙන්, පසු බලාපොරොත්තු ඇති වීමෙන් වෙන හිත් රිදීම, බලාපොරොත්තු කඩවීම, අපහසුතාවයට කල් වීම් වලක්වනව.
එක පාරයි, ඉවරයි.
ට්‍රයි කරල බලන්න. ට්කක් අමාරු වෙයි. ඒත් හොඳ පුරුද්දක් වෙයි. 
මමත් මුලින්ම කලේ නෑ. ඒත් එක්තරා අවස්ථාවක මගේ ජීවිතේ මට හිටිය හොඳම බොස් (බොසී) මට කීව උඹ කවද හරි අමාරුවෙ වැටෙන්නෙ මිනිස්සුන්ට උදව් කරන්න, උදව්වක් ඉල්ලුවම බෑ කියන්නෙ නැති එකෙන්. ඒක කරන්න අමාරුනම් බෑ කියපන්. හැමෝටම උදව් කරන එක හොඳයි. ඒත් ඒක පුලුවන් පමණින් විතරක් කරපන්. -  ඒ කතාව ඇත්ත. 



 
 

2 [104] මහේල

වසර 3කට පෙර ,

දිනක් ක්‍රිස්ටිනා ජයවර්ධනගේ ජංගම දුරකතනයට ඇමතුමක් ලැබුණි. ඒ පකිස්තානයේ සංචාරයක නිරත වී සිටි ඇගේ සැමියා මහේල ජයවර්ධනගෙන්ය.

කට්ටියක් අපිට වෙඩි තියනවා " ....
ක්‍රිස්ටිනාට ඉන් අනතුරුව ඇසුණේ වෙඩි හඩවල් පමණි. ඇගේ නෙතගින් කදුළු වැගිරුණේ ඇයටත් නොදැනුවත්වය.
ඒ මහේලගේ දිවියේ කටුකම බියකරුම දිනයයි. ක්‍රිකට් ලොවේ තම සමීපතම සගයා කුමාර සංගක්කාරද මරණයෙන් බේරිමට උත්සහ දරන ආකාරය ඔහු දුටුවේය.
ඔහු පසු කලෙක මිතුරන් හා පැවසුවේ මෙයයි.
" මම හිතුවා එදා මම මැරෙයි කියලා "
--------------------------
------------------------------------------------------------
අද ,

වසර 30 කට අධික කාලයක් යුද්දයෙන් බැට කා ශ්‍රි ලංකාවාසීන් අද ආඩම්බරයෙන් ලෝක විස්සයි විස්ස ලෝක කුසලානය තම සුන්දර දූපතේ පවත්වයි. ශ්‍රි ලංකාව අවසාන තරගයටද සුදුසුකම් ලබා ඇත.

ශ්‍රි ලංකාවාසීන් සිනහමුසු මුහුණින් සිටියත් ඔවුන් කිසිවිටෙකත් ඔවුන්ගෙ අවාසානාවන්ත සිවිල් යුද්ධය සිතින් අමතක කර නොමැත.
ඔවුන් අද ලොවටම පවසන්නෙ ඔවුන් සිටිය ආකාරත් අද සිටින ආකරයත්ය.
අවසන් තරගය පැවැත්වෙන ක්‍රීඩාංගණය ලබා දුන්නේ කොටි සංවිධානය විසින් ඝාතනය කල හිටපු ශ්‍රි ලංකා ජනපති රණසිංහ ප්‍රේමදාසය.
යුද්ධයෙන් පසු ශ්‍රි ලංකා ජනතාවට නැවත සතුටු විය හැකි ආරංචිය බොහෝ දුරට මෙම ලෝක කුසලානය වීමට ඉඩ තිබේ. එය මේ ඉරිදා තීරණය වනු ඇත.
එහෙත් ශ්‍රි ලාංකීය ජනතාව ඔවුන්ගේ ක්‍රිකට් නායකයා ගැන ආඩම්බර විය යුතුය. ඒ ඇයි ?
--------------------------
-----------------------------------------------------------
අවසාන පුර්ව තරගයට පෙර මහේල සිනමන් ග්‍රෑන්ඩ් හෝටලයෙ තේ පානය කරමින් සිටියේය. හැමෝම ඔහු දෙස බලයි.
එහෙත් ඔවුන්ගෙ සගයන්වත් ඔහු සමග කතා කිරීමට උත්සහ නොකරයි.
ක්‍රිස්ටිනා පමණක් ලගට වී නිහඩව සිටියි. ඒ මහේල තේ පානයට එතරම් කැමති බැවිනි. සංගා නම් පැමිණ කුමක්දෝ පවසයි.
මහේල අත් ඔරලෝසුව දෙස බලයි. තම සගයින් හා එක්වී පුහුණු වීම්
කටයුතු වලට යායුතුය.
මෙම සිදුවීම් අතර මහේල , ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේ නියෝජිතයන් හට වැදගත් දෙයක් පැවසා තිබුණි.
" මට අවුරුදු 35යි. අවුරුදු 6, 7 ඉදන් යුද්ධය කියනදේ ගැන අහ අහ ජීවත් වුනේ. මගෙ රටේ මිනිස්සු හැමෝම එහෙමයි. දැන් තියෙන්නෙ අපි හිනා වෙන කාලය. "
මහේලගෙ පාසල් මිතුරන් කිහිපදෙනෙක්ද බෝම්බ් වලට අසුවී මිය ගොස් ඇත.
--------------------------
------------------------------------------------------------
මහේලගෙ මිතුරෙක් වන සංජීව ජයවර්ධන මෙසේ පවසයි.

" මහේල සාමාන්‍ය පවුලක කෙනෙක්. එයාට මල්ලි කෙනෙක් හිටියා දිශාල් කියලා. දිශාල්ට අවුරුදු 16 දී පිලිකාවකට ගොදුරු වෙන්න සිද්ද වුනා.

මහේලගෙ තාත්තා එයාව බේර ගන්න හැමදේම වික්කා.හැමදේම.
ගෙදර තිබ්බ බඩු පවා. එත් වැඩක් වුනේ නෑ. දිශාල් නැති වුනා. විශ්වාස කරන්න , මහේලගෙ ගෙදරට අන්තිමට ටී.වී. එකක්වත් තිබ්බෙ නෑ.
මහේලට ඉතිරි උනේ එයා හුගක් ආදරේ කරපු බැට් එකයි , සපත්තු දෙකයි විතරයි. ඊට පස්සෙ මහේලට ක්‍රිකට් ගහන්න ආසවක් තිබ්බේ නෑ.
එයා ක්‍රිකට් ගහන අත අරින්න් යද්දි යාලුවො තමයි බල කරලා පුහුණුවීම් වලට ගෙන්න ගත්තෙ."
අද මහේල යනු ලංකාවෙන් බිහිවුණ සුපිරිතම පිතිකරුවා. ලෝක ක්‍රිකට් වලත් එදා මෙදා තුර සිටි , තවමත් සිටින සුපිරිම පිතිකරුවන් කිහිපදෙනා අතර අයෙක්.
මහේල වැඩසටහන්වලට මුහුණ දීමට අකමැති තම මියගිය සොහොයුරා ගැන කතා කිරීම තරම් තවත් කටුක දෙයක් ඔහුගෙ ජිවිතේ නොමැති නිසයි.
ඔහුගෙ අලුත් මිතුරන් දිශාල් ගැන දන්නෙ ඔහු මියගිය බව පමණි.
ඔහු එම මාතෘකාව තුලදී එතරම් නිහඩය. බොහෝදෙනෙක්
නොදන්න තවත් දෙයක් තිබේ.
ඒ ඔහු යන යන තැන තම සොහොයුරාගේ පින්තූරයක් රැගෙන යන බවයි.
ඔහුට දිශාල් පින්තූරක් තුල හෝ ජීවමානව සිටිනු බව සිතමින් ඔහු සතුටු වේ.
මහේල අසරණ රෝගින්ට කරන උදව් ලංකාවෙ ජනතාවත් දන්නවාදැයි සැකයක් උපදියි.
--------------------------
-----------------------------------------------------------
මහේල පලමු වතාවට ශ්‍රි ලංකා කණ්ඩායමේ නායකයා වූ කාලයේ දිනක් සිය මිතුරෙකු සමග මළගෙදරක යමින් සිටියේය.
පොලිස් මුරපොලක් ඔවුන්ගේ වාහනය නැවත්විය. මේ සිදු වුයේ රාත්‍රියේ නිසා පොලිස් නිලධාරියාට මහේල හදුනාගැනීමට නොහැකි විය.

"උඹ කවුද කියලා කියපන් " එ මහේලගෙ මිතුරයි.

" මට බෑ " ඒ මහේලගෙ පිලිතුරයි.
" හැදුනුම්පත දෙන්න " පොලිස් නිලධාරියා පැවසුවේය.
මහේලගෙ හැදුනුම්පතේ නම සදහන් වී ඇත්තෙ දෙනගමගෙ ප්‍රබෝත් මහේල ද සිල්වා ජයවර්ධන යනුවෙනි.
එබැවින් පොලිස් නිලධාරියාට පමණක් නොව ඕනෑම අයෙකුට මේ මහේල ජයවර්ධන යයි එක පාරටම හදුනා ගැනීමට් අපහසුය. මහේල නිහඩවම සිටියේය.
" මම ක්‍රිකට් ටීම් එකේ නායකයා වුනාට එයා කරන්නෙ එයාගෙ ඩියුටිය. " මහේල පැවසුවේය.

ශ්‍රි ලාංකිකයනි , ඔබ නොදන්න ඔබේ ක්‍රිකට් නායකයා එවැනි චරිතයකි.


(
Wright Thompson  නම් විදේශිය ලේඛකයා පලකල ලිපියක් ඇසුරෙනි./පරිවර්තනය:Elakiri.com හී සහෝදරයෙකු විසින් )

මගේ පසු වදන :
 
මා මෙහි කිසිවක් වෙනස් නොකලෙමි. අද මූණු පොතේ මේ ලිපිය කියවූ මට මහේල ගැන ආඩම්බරයක් ඇති වුනි. ඒ වෙන කිසිවක් නිසා නොවන්නට ඇත. මේ නිහතමානී ආඩම්බරකාරයා පිළිකාවෙන් පීඩා විඳින පොඩි උන් වෙනුවෙන් යාපනයේ ගොඩනගන්නට යන පිළිකා රෝහල වෙනුවෙන් මුදල් එකතු කරන්නට ගිය පා ගමනේ අපි සමගම හවුල් කාරයෙක් වූ බැවිනි. මා අද මේ ලිපිය කිවන තුරුම මහේලගේ සොයුරු දිශාල් ගැන දැන නොසිටියෙමි.
ඇමතිගේ රෙදි හෝදන එකාද ඇමතිගේ නම විකුනා පහසුකම් බුක්තිවිඳින අපේ රටේ මහේල වන් නායකයන් තව බිහි වන්නට තර‍ම් අපි වාසනාවන්තද..?
 
 

0 [109] මුහුදු පතුල යට ඉඳලා.....

හැමදාම ලියන දේවල් වලට වඩා ටිකක් වෙනස් දෙයක් ලියන්න අද හිතුන. මගේ අත්දැකීමක් ඔයාල එක්ක බෙදා ගන්නයි මේක ලියන්නෙ..
මම කාලයක් (බොහොම පොඩි කාලයක් - ගියෙනම් දීර්ඝ කාලයක් ඉන්න.. ඒත් එහෙ ඉන්න එක එපා වෙලා ආව මාස 6කින්) මාලදිවයිනේ රැකියාවකට ගිහින් හිටිය. අන්න ඒ කාලෙ මම ගොඩක් අත්දැකීම් ලැබුව. ගොඩාක් දේවල්... මිනිස්සු ගැන, ජීවිතේ ගැන, මිතුරන් ගැන, පරිසරය, මුහුද ඒ වගේ ගොඩක් දේවල්.
ඒ අතරෙ එක දවසක් මට අවස්ථාවක් ලැබුණ මුහුද යට සංචාරය කරන්න.
ලංකාවෙ ඉද්දි මම ගිහින් තිබුණෙ අඩියෙ වීදුරුවක් දාපු බෝට්ටුවක හික්කඩුවෙ කොරල් පර බලන්න විතරයි.. ඒ තමා මුහුද යට දැකල තිබුණ එකම අවස්ථාව.(හැබැහින්)
ඒත් මාලදිවයිනට ගියාම මම ඊට වඩා මුහුදු පතුලේ අසිරිය දැක්ක.. පාට පාට මාලු, විසිතුරු කොරල් පර, ලංකාවෙ සත්තු වත්තෙදිත්, රූපවාහිනියෙනුත් දැකපු දේවල් හැබැහින් දකින්න වාසනාව හිමි උනා මට.
සබ්මැරීනය මතුපිට පෙනුම
මාලදිවයිනට ගිය මුල්ම දවසෙ මම දැනගත්ත මාලදිවයිනේදි ඔක්ෂිජන් ටැංකියක් පිටේ බඳින්නෙ නැතුව, ඇඟේ වතුර ගෑවෙන්නෙ නැතුව, මුහුදු පතුළෙ කිමිදෙන්න අවස්ථාවක් තියෙනව කියල. ඒ වගේම ජීවිතේ කලාතුරකින් යන්න ලැබෙන වාහනේකින් ගමනක් යන්න අවස්ථාවත් තියෙනව කියල .
ඒ මාලදිවයිනේදි ඕනෙම කෙනෙක්ට යන්න පුලුවන් සබ්මැරීනයකින් මුහුදු පතුලෙ කිමිදෙන්න තියෙන අවස්ථාවයි.
මම හිතා ගත්ත කොහොම හරි ඒකෙ යන්න ඕනෙ කියල. පහළ තියෙන ලිපිනයට ගිහින් බලන්නකො.. ඔයාලටත් යන්න පුලුවන්.
මෙතන්ට ගිහින් බලන්න..
මෙතනදි මට එක වරප්‍රසාදයක් හම්බුණා මම මාලදිවයිනේ රාජකාරි බලපත්‍ර ලාභියෙක් වීම නිසා. සාමන්‍ය ගානට වඩා අඩු මිලකට ඒ ගමන යන්න ලැබුණ.
මුහුදු ගුවන් යානය
දින 3ක නිවාඩුවකට මාලේ නගරයට යන්න ලැබුණ. ඉතින් ඔන්න ගමන් යන්න කලින් දවසෙ ඔක්කොම ලෑස්ති කර ගත්ත. ඔක්කොම කියන්නෙ ඉතින් කැමරාවෙ බැටරිය චාජ් වෙන්න ගැහුව. මොකද යන යන තැන හෙවනැල්ල වගේ ගෙනියන එකම දේ ඒකනෙ. කලින් දවසෙ අපේ දූපතේ නවාතැන් ගත්ත මුහුදු ගුවන් යානයක් (night shutdown sea plane) තිබුන නිසා ගමන තිබුනෙ උදෙන්මයි. 
දෝණිය ටාටා එන්ජිමත් එක්ක
ඔන්න ගුවන් යානෙට යන්න දඩි බිඩි ගාල දත් මැදල, මූණ හෝදල ලෑස්ති උනා. (මොකද උදේ ඇහැරුනේ ටිකක් පරක්කු වෙලා) දුවගෙන ගියා ලොබියට. (එතනදි තමයි එදා දවසට යන්න ඉන්න කට්ටිය එකති වෙන්නෙ. එයාලව අපේ හෝටලේ එක් නිළධරියෙක්.නිළධාරිණියක් දෝණියක (ටාට එන්ජිමක් තියෙන බෝට්ටුවක්) අරගෙන යනව මුහුද මැද තියෙන ගුවන් යානෙට.) කට්ටිය ඔක්කොම ලෑස්තියි. අනේ..... මම කැමරාවෙ බැටරිය චාජ් වෙන්න දාල බැටරිය නැතුව කැමරාව අරන් ඇවිත් කියල මතක් උනේ එතකොට. කාටත් නොකිය ආපහු දිව්ව කාමරේට.  
ඔලේසියා එක්ක (ඔලේසියා උදේ පාන්දර මූණවත් හෝදන්නෙ නැතුව :)
ඔන්න කොහොම හරි බැටරිය අරන් එනකොට කට්ටිය ජැටියටත් ගිහින්. මම ඉතින් හිනා වෙලා නැග්ග දෝණියට. (එදා මගෙ වෙලාවට කැඳවාගෙන යන නිලධාරිණිය ව්දියට හිටියෙ "ඔලේසියා" ස්විස් ජාතික නංගි කෙනෙක්. අපෝ ඉතාලි ඇන්ටි කෙනෙක් එහෙම හිටියනම් පුපුරල මැරෙනව.)
රොෂාන් පෙරේරා - අපේ එකෙක්
ඔන්න නැග්ග ගුවන් යානෙට. දැන් මම ගුවන් ගත වෙනව. තවත් එකක්. ගුවන් නියමුවා ලංකාවෙ කොල්ලෙක්. (රොෂාන් පෙරේරා). දැන් මම යන්නෙ මාලදිවයිනේ ඇවිදින්න තියෙන දේවල් බලන්න චාරිකාවක් යන ආසාවෙන්.

මාලදිවයිනේ සවාරිය සබ්මැරීන් ගමනත් එක්ක ඉතිරි කොටසින්......


 
(ඇත්තටම මේක ලියන්න ගත්තෙ 2012-09 වෙනි මාසෙ නිසා තමයි කොටස් 2කින් ලියන්න හිතුවෙ. නැත්නම් මේක කවදාවත්ම ලියවෙන්නෙ නෑ.)

4 [103] ආදරණීය කල්ලා....

මේ ෆොටෝ එක ශෙයාර් කල හැමට තුති.
මේ රූපෙ දැක්කම ආයෙ අලුතෙන් එක වචනයක්වත් ලියන්න ඕනෙ නෑ. මොකද මේ කවුද කියන්න, මේ උතුම් මනුස්සයගෙ ගති ගුණ මොනවද කියන්න මේ රූපෙ දකින ඕනෙම කෙනෙක් දන්නව. ඒ හින්ද අලුතෙන් දෙයක් එකතු කරන්නෙ නෑ.. ඒත් මේ ෆොටෝ එක අද මගෙ මූණු පොතේ දැක්කම මගෙ බ්ලොග් එක වචනයක් හරි ලියන්න ඕනෙ කියල හිතුව.
"අපේ කල්ල ස‍ර්"
සාමාන්‍ය අපිට පොදු ධර්මතාවය අනුව, "හොඳ මිනිස්සු ඉක්මනට යනව, නරක පව් කල අය ඉතිරි වෙනව" කියන එක ඇත්ත කරල අපේ කල්ල සර් අපි අතරින් සමු ගත්ත.
අපි ස‍ර්ට මොනතරම් නම් විහිලු කරන්න ඇද්ද..? ඉස්සර ගතිකෙ පන්ති කරන්න ආවම අපි මේ බයිසිකලේට අපි මොන තරම්නම් වද දෙනවද..? බලු නගුට මල් ගහල, ගඩොල් තියල. ඒත් සර්ට නෙවේ කවදාවත් තරහ ගියෙ. මේ HPල (හොඳ පුතා) එක්ක බෑ කිය කිය බයිසිකලේ සුද්ද කරනව පන්ති ඉවර වෙලා.
කල්ල සර් අපිට දෙයක් කියල දෙන්න පාවිච්චි කල ක්‍රමය වෙන කාටවත් තිබුනෙ නෑ. ඒක විධානයක් උනත්, "කල්ල" දීපු විදියට අපිට තේරුණේ යාලුවෙක් කියන දෙයක් වගේ. ඉතින් අපිට හිතුනෙ නෑ කවදාවත් ඒක නොකර ඉන්න...
ඒ එයාගෙ විදිය.
මට අද වගේ මතකයි අපේ යාලුවෙක්ගෙ පියා මියගිය පුවත අපි දැනගත්තෙ ඉස්කෝලෙ පටන් ගත්තම. ඒත් යන්න විදියක් නෑ පන්තියෙ ඔක්කොටම. ඒත් නේවාසිකාගාරෙ පිටිපස්සෙන් පාරක් තියෙන බව අපිට මතක් කරල දුන්නෙ කල්ල සර්. (සර් එහෙම දෙයක් කීවෙ නෑලු ඕං)

"කල්ල" ගැන කියන්නනම් ඉතින් මගෙ බ්ලොග් එක දවස ගානෙ ලීවත් මදි. චන්ද්‍රසේන සර් ඇත්තටම හැම කෙනෙක්ටම යාලුවෙක් වගේ හිටියෙ.
ඒ නිසා මේ ෆොටෝ එක මම ඔයාල එක්ක බෙදා ගන්නම්... බලන්න දන්න කියන කෙනෙක්ද කියල. "චන්ද්‍රසේන සර්" කියනවට වඩා "කල්ල සර්" කීවම තමා ඕනෙ කෙනෙක් දන්නෙ. කලු මූණෙ තිබුන සිරියාවන්ත සුදු හිනාව අදටත් කාටත් මතක ඇති.

අපේ ආදරණීය කල්ල සර්, නුඹට නිවන් සුව...!!!

5 [102] බිතු සිතුවම් රූ මෙන් පිටු නොපාවිති...

දැනට අවුරුදු 5කට කලින් ඒ කියන්නෙ 2007 අගෝස්තු මාසෙ 7 වෙනිද මේ මූණු පොතට ආව මම 2008 අප්‍රේල් මාසෙ මව්බිමෙන් චුට්ටක් ඈත් වෙච්ච නිසා ගොඩාක් මූණු පොතට ඇබ්බැහි උනා. ඇත්තටම ඒ හින්දම ගොඩක් සමීපතම යාලුවො, කාලෙකින් (අවුරුදු 10-12කට විතර පස්සෙ) නොදැකපු දයාබර සමීපතම යාලුවො, ගොඩක් කිට්ටු උනා. කාත් කව්රුවත් නැතුව ඉන්නකොට ඒක ලොකු ශක්තියක් උනා. ඇත්තටම ඒ වෙනුවෙන් අදටත් මම මූණු පොතට ස්තුති කරනව හද පිරි සතුටින්.
අද 2012 සැප්තැම්බර් 15. මම මූණු පොතට ඇවිත් අවුරුදු 5යි, මාස 1යි, දවස් 8යි. මේ වෙනකොට මගෙ යාලුවො ලැයිස්තුවෙ 808 දෙනෙක් ඉන්නව.

ඒත් ඇත්තටම හිතට හරි දුකක් දැනෙනව.

ඒ....අවුරුදු 5යි, මාස 1යි, දවස් 8ට කී දෙනෙක් නම් දුරස් වෙලාද... නමට මිතුරු ලැයිස්තුවෙ හිටියත්, ඉඳල හිටල හරි "කොහොමද" කියල අහන අය කී දෙනාද ඉන්නෙ..?
ඒත් ඔය 808 දෙනාම දවසෙ කොයිම හරි මොහොතක මූණු පොතට ගොඩවෙනව. උදේ, දවල්, රෑ, මහ පාන්දර, ගමනක් යන ගමන්, ඔය කොයිම හරි වෙලාවක.. ඒ තමයි ඇත්ත. ඒත් ගොඩවෙන වෙලාව අනිත් අයගෙන් හංගන්න මේ අපූරු මූණු පොත හොයාගත්ත Mark Zuckerberg ඇතුළු කණ්ඩායමම ක්‍රම හදල තියෙන නිසා "තමන්ගෙ අයට" හොරෙන් මේ පැත්තෙ ගොඩවෙලා වෙන්නෙ මොනවද කියල බලල කැමති කෙනෙක්ට කතා කරල, පොඩි "ලයික්" එකක් දාල හොරෙන්ම යන්න පුලුවන් වෙලා තියෙනව....

ඔන්න ඕකයි ඇත්ත කතාව.

මටනම් හිතෙන්නෙ "
මිතුරෙක්/මිතුරියක්
" කියල කියන්නෙ ලැයිස්තුවක පිටස්තර ලෝකෙට පේන්න ඉන්නවට වඩා වැඩි අර්ථයක් තියෙන, වටිනාකමක් තියෙන කෙනෙක්. දෙවියන් හා සමාන චරිතයක්.

"මිතුරු තුමෝ දුක සැප දෙකෙහිම පැවතී
බිතු සිතුවම් රූ මෙන් පිටු නොපාවිති.."